بررسی امکان بهبود برخی از مشخصات مکانیکی بتن پاششی مقاومت بالای الیافی در دو روش تر و خشک

استفاده از بتن پاششی به صورت فزآینده ای رو به رشد است. با توجه به پیشرفت های صورت گرفته در زمینه تجهیزات و افزودنی ها، در صنعت ساخت وساز، نیاز به مقاومت بالا در بتن پاششی به طور قابل توجهی احساس می شود. به کارگیری بتن پاششی مقاومت بالای الیافی، در پایدارسازی گودها و شیروانی ها، مقاوم سازی سازه های بنایی و بتنی و سازه های زیرزمینی باعث بهبود کیفیت، چسبندگی و افزایش سرعت کار می گردد. همچنین با افزایش مقاومت و به تبع آن با کاهش ابعاد مقاطع، طرح ها اقتصادی تر می گردند. در این تحقیق با استفاده از طرح اختلاط های متفاوت، اثرات دانه بندی مصالح و مواد افزودنی از قبیل میکروسیلیس، فوق روان کننده، آنی گیر و الیاف فولادی بازیافتی میکرو بر روی مقاومت و عملکرد بتن پاششی به صورت آزمایشگاهی و میدانی به دو روش پاشش تر و خشک بررسی شدند. براساس نتایج دستیابی به بتن پاششی مقاومت بالا در روش پاشش تر، از امکان پذیری بالاتری برخوردار بوده و مقاومت فشاری۲۸ روزه ۹۸۷ کیلوگرم بر سانتی متر مربع در بتن پاششی الیافی تر حاصل گردید که به ترتیب مقاومت فشاری و جذب انرژی۸۰ و ۷۷ درصد نسبت به شاتکریت الیافی معمولی تر افزایش یافت. همچنین بر اساس آزمایش های چقرمگی استفاده از الیاف فولادی بازیافتی میکرو، در جلوگیری از گسترش ریز ترک ها و کنترل تغییر شکل ها، نقش موثری داشته و در بتن پاششی مقاومت بالا موجب شد، به ترتیب مقاومت فشاری و جذب انرژی ۲۸ و ۹۷ درصد نسبت به همان طرح بدون استفاده از الیاف افزایش یابد.

کلیدواژه ها:

Shotcrete ، Absorbing energy ، Steel fibers ، Flexural toughness ، High-strength ، Accelerator ، شاتکریت ، جذب انرژی ، الیاف فولادی ، چقرمگی خمشی ، مقاومت بالا ، آنی گیر