آموزش، تکنولوژی و قدرت: نسبت های پنهان در سیستم های دیجیتال یادگیری

در دهه های اخیر، گسترش فناوری های دیجیتال در آموزش، موجب بازتعریف بنیادین مفاهیم یادگیری، نقش معلم، و سازوکارهای آموزشی شده است. این مقاله با رویکرد تحلیلی–توصیفی و مبتنی بر مطالعات کتابخانه ای، به بررسی نسبت های پنهان میان آموزش، تکنولوژی و قدرت در ساختارهای دیجیتال یادگیری می پردازد. هدف پژوهش، تبیین چگونگی نفوذ فناوری در بازآرایی نظم دانش، نقش آفرینی هوش مصنوعی در فرآیند تصمیم سازی آموزشی، و تحلیل پیامدهای اجتماعی و شناختی آن بر سوژه یادگیرنده است. یافته ها نشان می دهند که الگوریتم ها، داده کاوی، و پلتفرم های آموزشی نه تنها فرآیند یادگیری را شخصی سازی می کنند، بلکه الگوهای کنترلی پنهانی بر ذهنیت، هویت و مسیر شناختی دانش آموزان تحمیل می نمایند. همچنین مشخص شد که نظام های دیجیتال می توانند به بازتولید نابرابری آموزشی و حاشیه نشینی شناختی منجر شوند. مقاله با ارائه خوانشی انتقادی از رابطه میان فناوری و قدرت، بر ضرورت شکل گیری سواد دیجیتال انتقادی در میان معلمان و یادگیرندگان تاکید کرده و پیشنهادهایی برای سیاست گذاری آموزشی مبتنی بر عدالت و آگاهی ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

یادگیری دیجیتال ، قدرت پنهان ، هوش مصنوعی آموزشی ، سواد انتقادی ، نابرابری آموزشی