مطالعه تطبیقی آموزش مجازی و حضوری در ارتقای سطح یادگیری

با گسترش فناوری های دیجیتال، نظام های آموزشی در سراسر جهان با تحولات چشمگیری مواجه شده اند و آموزش مجازی به عنوان یکی از راهکارهای نوین در کنار روش های سنتی حضوری قرار گرفته است. این مقاله مروری با هدف مطالعه تطبیقی آموزش مجازی و حضوری در ارتقای سطح یادگیری انجام شده است تا با بررسی مزایا، محدودیت ها و تاثیرات هر یک از این روش ها، درک بهتری از کارایی آن ها در فرآیند یادگیری ارائه دهد. برای این منظور، پژوهش های معتبر داخلی و بین المللی در بازه زمانی ۲۰۱۰ تا ۲۰۲۴ مورد تحلیل قرار گرفتند. یافته ها نشان می دهند که آموزش حضوری با تاکید بر تعاملات چهره به چهره و بازخورد فوری، در تقویت مهارت های اجتماعی و یادگیری عمیق موثرتر است. در مقابل، آموزش مجازی با ویژگی هایی مانند انعطاف پذیری زمانی و مکانی، دسترسی به منابع گسترده و کاهش هزینه ها، به ویژه در شرایط بحرانی (مانند همه گیری کووید-۱۹) جایگزین مناسبی محسوب می شود. با این حال، چالش هایی مانند کاهش تعاملات بین فردی، نیاز به سواد دیجیتال و مشکلات فنی در سیستم های مجازی گزارش شده است. نتیجه گیری کلی پژوهش حاکی از آن است که ترکیب هوشمندانه این دو روش (آموزش ترکیبی یا هیبریدی) می تواند به بهینه سازی سطح یادگیری بینجامد. این مقاله پیشنهاد می کند که سیاست گذاران آموزشی با در نظر گرفتن مولفه هایی مانند ماهیت محتوا، مخاطبان و امکانات فناورانه، رویکردی منعطف در طراحی نظام های آموزشی اتخاذ کنند.

کلیدواژه ها:

آموزش مجازی ، آموزش حضوری ، یادگیری ترکیبی ، سطح یادگیری ، نظام آموزشی ، فناوری دیجیتال.