شناسایی روش های اثبات انگیزه در نظام قانون گذاری و رویه قضایی ایران با تاکید بر جرایم امنیتی

انگیزه یکی از ارکان عنصر معنوی است که معمولا تاثیری در تحقق عمل مجرمانه، مسوولیت کیفری و مجازات ندارد؛ با این وجود در سال های گذشته توجه قانون گذار کیفری به این رکن، بیشتر از پیش معطوف شده و میزان تاثیر آن در عنصر معنوی، افزون گردیده است. جرایم امنیتی از مهم ترین جرایمی هستند که نقش انگیزه در تحقق و یا میزان مجازات آن ها، غیرقابل انکار است. این پژوهش به شیوه توصیفی تحلیلی به شناسایی مهم ترین روش های اثبات انگیزه در نظام قانون گذاری و رویه قضایی ایران با تاکید بر جرایم امنیتی پرداخته است. یافته های پژوهش نشان می دهد که در سطح قانون گذاری، سازوکارهایی همچون تشکیل پرونده شخصیت و نیز توجه به اماره زمان ارتکاب جرم، از مهم ترین روش ها به منظور اثبات انگیزه در جرایم امنیتی می باشند. در سطح قضایی نیز روش هایی همچون تفویض اختیار به ضابطین خاص و نیز ارجاع امر به کارشناس، ازجمله مهم ترین روش های پیش روی قضات در این حوزه هستند، اگرچه که هریک از روش های فوق، حسب مورد قابلیت نقض حقوق دفاعی متهم و اخلال در رسیدگی در مهلت معقول را دارا می باشند.

کلیدواژه ها:

اثبات ، انگیزه ، پرونده شخصیت ، جرم امنیتی ، عنصر معنوی