نقش آموزگار در پرورش باورهای دینی کودکان دبستانی

باورهای دینی به عنوان یکی از پایه های شکل گیری هویت فردی و اجتماعی کودکان، نقش بنیادینی در رشد اخلاقی، عاطفی و شناختی آنان ایفا می کند. دوران دبستان به دلیل انعطاف پذیری ذهنی و شکل گیری تدریجی ارزش ها، دوره ای حساس و سرنوشت ساز برای نهادینه سازی مفاهیم دینی به شمار می آید. آموزگار به عنوان الگو و مرجع فکری، رفتاری و احساسی کودکان در محیط مدرسه، جایگاه کلیدی در هدایت، تثبیت و تعمیق باورهای دینی دارد. این مقاله مروری با هدف بررسی نقش آموزگار در پرورش باورهای دینی کودکان دبستانی، به تحلیل نظریه ها، پژوهش های پیشین و راهبردهای تربیتی می پردازد که بر شیوه های موثر انتقال مفاهیم دینی و ایجاد پیوند میان دین و زندگی روزمره کودکان تاکید دارند. یافته های این مطالعه حاکی از آن است که سبک تدریس آموزگار، نوع ارتباط عاطفی با دانش آموزان، میزان شناخت او از روان شناسی رشد کودک، و بهره گیری از روش های فعال و غیرمستقیم مانند قصه گویی، نمایش و تجربه های زیسته، در ارتقای باورهای دینی کودکان نقش به سزایی دارد. همچنین، تعامل میان آموزگار، خانواده و محیط فرهنگی مدرسه از جمله عوامل تسهیل گر یا بازدارنده در تحقق اهداف تربیت دینی در سنین دبستان است. این مقاله بر اهمیت تربیت معلمان متعهد و آگاه به اصول تعلیم و تربیت دینی، و نیز بازنگری در محتوای برنامه های درسی تاکید می ورزد تا زمینه ساز پرورش نسلی دین باور، خردمند و اخلاق مدار در جامعه اسلامی فراهم گردد.

کلیدواژه ها:

آموزگار ، باورهای دینی ، کودکان دبستانی ، تربیت دینی ، آموزش ابتدایی.