بررسی تاثیر خودتنظیمی بر پیشرفت تحصیلی دانش آموزان

خودتنظیمی یکی از مولفه های مهم در حوزه روان شناسی تربیتی است که نقش بسزایی در موفقیت تحصیلی دانش آموزان ایفا می کند. این مهارت به دانش آموزان کمک می کند تا فرآیند یادگیری خود را به صورت هدفمند، آگاهانه و مستقل هدایت و کنترل کنند. پژوهش حاضر که به صورت مروری و توصیفی با هدف بررسی تاثیر خودتنظیمی بر پیشرفت تحصیلی دانش آموزان نگاشته شده است. در این راستا، ضمن تبیین مبانی نظری و تعاریف مرتبط با خودتنظیمی، به بررسی پیشینه پژوهش های داخلی و خارجی پرداخته شده و سپس عوامل موثر بر رشد این مهارت تحلیل شده اند. یافته های نظری نشان می دهد که دانش آموزان خودتنظیم معمولا دارای عملکرد تحصیلی بالاتری هستند، زیرا با استفاده از راهبردهایی چون هدف گذاری، برنامه ریزی، نظارت بر عملکرد، ارزیابی نتایج و تنظیم رفتار، فرآیند یادگیری را به طور فعال مدیریت می کنند. این افراد از انگیزش درونی بالاتر، خودکارآمدی بیشتر و توانایی بالاتری در مقابله با چالش های آموزشی برخوردارند. همچنین آموزش مهارت های خودتنظیمی می تواند باعث کاهش اضطراب تحصیلی، افزایش اعتماد به نفس و بهبود کیفیت یادگیری شود. نتایج تحلیل ها حاکی از آن است که ارتقای مهارت های خودتنظیمی از طریق آموزش های مدرسه ای، راهبردهای تدریس فعال، مشارکت خانواده و بهره گیری از فناوری های نوین آموزشی می تواند تاثیر چشمگیری در بهبود عملکرد تحصیلی دانش آموزان داشته باشد. بر این اساس، توجه به خودتنظیمی باید به عنوان یکی از ارکان اساسی در برنامه ریزی های آموزشی و تربیتی در نظر گرفته شود.

کلیدواژه ها:

خودتنظیمی ، یادگیری ، پیشرفت تحصیلی ، دانش آموزان