تعیین اثربخشی راند بالینی فراگیران رده های مختلف پزشکی با استفاده از مدل های آموزش بالینی: یک مطالعه ی نیمه تجربی

مقاله پژوهشی مقدمه: آموزش بالینی، یکی از اجزاء مهم برنامه ریزی آموزشی دانشجویان رشته ی پزشکی است. بخش مهمی از آموزش بالینی در راندهای بالینی انجام می شود. این مطالعه با هدف بررسی اثربخشی راندهای بالینی با استفاده از مدل های آموزش بالینی در دانشجویان رشته ی پزشکی اجرا شد. روش ها: این مطالعه ی نیمه تجربی به صورت تک گروهی با مشارکت ۳۷ نفر از دانشجویان و ۸ نفر از اساتید بالینی که به صورت سرشماری انتخاب شدند در بیمارستان افضلی پور دانشگاه علوم پزشکی کرمان انجام شد. چهار مدل نظارتی، نمایشی، گزارش دهی و تقسیم کار طراحی و مداخله ی آموزشی در روتیشن های اعصاب، غدد و نوزادان بخش اطفال اجرا شد. اثربخشی مداخله با آزمون قبل و بعد بررسی و دیدگاه مشارکت کنندگان با مصاحبه های نیمه ساختار یافته کسب گردید. داده های کمی با استفاده از آزمون های Wilcoxon، Mann-Whitney و Kruskal-Wallis و داده های کیفی با استفاده از روش تحلیل محتوایی از نوع قراردادی انجام شد. یافته ها: اختلاف معنی دار از نظر آماری بین نمرات قبل (۹/۰۸ ± ۷۴/۴) و بعد از مداخله (۹/۰۱ ± ۸۷/۲) وجود داشت (۴/۱۳۵- = Z، ۰/۰۰۰۱ > P) (با اندازه ی اثر تقریبا بزرگ ۰/۴۸ = r). یافته های کیفی مزیت های روش جدید آموزش (۱۱ طبقه)، معایب روش جدید (۴ طبقه) و فاکتورهای تاثیرگذار در اجرای مدل های آموزشی (۴ طبقه) را مشخص ساخت. نتیجه گیری: روش جدید آموزش با شکل دهی گروه های کوچک می تواند منجر به یادگیری از همتا، تقویت مهارت کار تیمی، توسعه مهارت های یادگیری خود محور، ایجاد انگیزه و رغبت، یادگیری عمیق و نسبتا پایدار و تقویت تفکر و استدلال بالینی شود.

کلیدواژه ها:

راند آموزشی ، مدل ، آموزشی ، آموزش ، پزشکی