ارتباط جهت گیری هدف والدین با ادراک حرکتی-دیداری و رشد اجتماعی کودکان ابتدایی

رشد وتکامل انسان در دوره کودکی از نظر رشد اجتماعی، عاطفی، شناختی و جسمانی دارای ویژگی هایی است که می تواند کودک را از نظر سلامت روان آسیب پذیر سازد. انسان موجودی است اجتماعی و با دیگر هم نوعان خود در جامعه رابطه برقرار می کند.اجتماعی شدن افراد به معنای همسانی و همخوانی آنها با قواعد، ارزش ها و نگرش های اجتماعی است. در این فرایند افراد مهارت ها، دانش ها و شیوه های ساز گاری را می آموزند و امکان روابط متقابل را در یک فعل و انفعال مستمر بدست می آورند.سال های اولیه کودکی زمان بسیار مهمی در زندگی هر دانش آموز است.لذا با توجه به مطالعات متعددی که نشان می دهند کودکانی که در خواندن، نوشتن و ریاضیات مشکل دارند در مهارت های ادراک دیداری خود دچار نقص هستند، ارزیابی و ارتقای این مهارت، قبل از اینکه کودکان به طور رسمی وارد مدرسه شوند، از اهمیت زیادی برخوردار است. همچنین، برای بهبود مهارت های ادراک دیداری برنامه های خاص نیاز است تا کودکان بتوانند مهارت های اولیه مورد نیاز را برای موفقیت در یادگیری تحصیلی آینده کسب کنند.مداخله کارآمد و اثربخش، پیشگیری ثانویه محسوب می شود و ارتقای مداخله نوعی پیشگیری است که در راستای پیشگیری از گسترش اثرات مشکل یا اختلال به دیگر حوزه های عملکردی قرار دارد. فرایند تشخیص نامعتبر و مداخله های جبرانی ناکارآمد، نه تنها موجب عمق یافتن و مقاوم شدن اختلال می شود، بلکه با اتلاف وقت و سرمایه کودک و خانواده به افزایش اثرات جانبی می انجامد.

کلیدواژه ها:

هدف والدین ، ادراک حرکتی_دیداری ، رشد اجتماعی ، کودکان ابتدایی ، رشد و تکامل