نقش مکتب تشیع در تبدیل ایده پیشرفت سیاسی به خیر و کنش جمعی

مقاله حاضر با هدف بررسی نقش و تاثیر مکتب تشیع در تبدیل ایده پیشرفت سیاسی به خیرجمعی در جمهوری اسلامی ایران، به تحلیل چندوجهی این مکتب پرداخته و مسیر دستیابی به این هدف را در سه مرحله اصلی پی گرفته است. در مرحله اول، مقاله نشان می دهد که منافع چهارگانه هویتی، ایدئولوژیک، انسان دوستانه و میهن دوستانه، نقش اساسی در همسویی با اهداف مکتب تشیع و پیشرفت سیاسی دارند. این منافع که در چارچوب تعالیم شیعه تعریف شده اند، نقطه مشترکی را ایجاد می کنند که می تواند به عنوان بنیان فکری و ایدئولوژیک برای ترقی سیاسی و خیرجمعی در جمهوری اسلامی محسوب شود. در مرحله دوم، سه بعد مهم مکتب، یعنی بعد بینشی (فلسفه سیاسی اسلام)، گرایشی (اخلاق سیاسی) و رفتاری (فقه سیاسی) تشریح و تحلیل شده اند. این ابعاد نشان می دهند که چگونه مکتب تشیع با تاکید بر اصول اخلاقی و شرعی قادر است بستر مناسبی برای پیشرفت سیاسی فراهم آورد. فلسفه سیاسی اسلام ارائه دهنده دیدگاه های نظری درباره ساختار و کارکرد قدرت سیاسی است؛ در حالی که اخلاق سیاسی و فقه سیاسی به تنظیم روابط و رفتارهای سیاسی در جامعه می پردازند. در مرحله سوم، مقاله به بررسی تبدیل ایده پیشرفت سیاسی به خیرجمعی می پردازند و نقش سه عنصر کلیدی جامعه، یعنی رهبر، دولت و مردم را توضیح می دهد. رهبر به مثابه تبیین کننده و روشنگر مکتب، دولت به عنوان فراهم کننده بسترهای مناسب برای اجرا و مردم به عنوان آموزندگان و پیروان مکتب. این تعامل میان رهبر، دولت و مردم سبب می شود که ایده پیشرفت سیاسی به شکل جمعی و موثر تحقق یابد و شرایطی فراهم شود که پیشرفت همه جانبه ای در جامعه پدید آید. نتیجه اینکه درک نقش مکتب تشیع در تحقق ایده پیشرفت سیاسی و توسعه جامعه ایرانی از اهمیت بالایی برخوردار است. تعامل هماهنگ میان ارکان مختلف جامعه و بهره برداری عالی از قابلیت های موجود در مکتب تشیع می تواند به تحولات مطلوب و مستدام در جمهوری اسلامی ایران بینجامد.

کلیدواژه ها:

پیشرفت سیاسی ، مکتب ، رهبر ، مردم ، دولت ، خیرجمعی ، کنش جمعی