بررسی «زمان» روایت در «ترجمه تاریخ یمینی» براساس دیدگاه ژرار ژنت

بررسی زمان در روایت از پدیده های نوظهور در نقد ادبی است که از قرن بیستم روایت شناسان به آن توجه کردند. ازجمله اشخاصی که به طور مفصل، به بررسی «زمان» در روایت پرداخت، ژرار ژنت بود. او معتقد بود که زمان داستان به سه دلیل با زمان روایت متوازی نیست و دارای تفاوت است: ۱- نظم یا ترتیب زمانی ۲- تداوم یا دیرش ۳- بسامد یا تکرار. «ترجمه تاریخ یمینی» از متون کهن در زمینه تاریخ نویسی است و وقایع مربوط به دوران سامانیان و غزنویان را شامل می شود. ازآنجاکه به شیوه پاره روایت های پی درپی، نوشته شده و نویسنده از انواع شگردهای کاربرد زمان در این روایت ها استفاده کرده است، می تواند در زمینه زمان روایی مورد بررسی واقع شود. در این پژوهش، کاربرد زمان از منظر نظم، تداوم و بسامد در این اثر به شیوه استدلال استقرایی بررسی شد. دستاورد آن چنین شد که با اینکه این اثر در دسته آثار واقع گرایی و تاریخی به شمار می رود، نویسنده از انواع شگردهای کاربرد زمان در روایت بهره گرفته و نوع نثر فنی آن منجر به کاربرد ملال آور تطویل در داستان نشده است و همین طور توانایی نویسنده در ادغام تاریخ نویسی و واقعیت نویسی و استفاده از شگردهای زمانی به خوبی قابل دریافت است.

کلیدواژه ها:

ژرار ژنت ، زمان ، روایت شناسی ، ترجمه تاریخ یمینی ، داستان