اثربخشی آموزش درمان شناختی رفتاری بر ناگویی هیجانی بیماران مبتلا به سرطان

امروزه هر چند مردم مدت طولانی تری با بیماری سرطان زندگی می کنند، اما نگرانی ها درباره مشکلات افراد مبتلا به سرطان و خانواده هایشان در حال افزایش است، لذا با استفاده از درمان شناختی و محتوای شناختی جلسات درمانی و رفتاری و تغییر ادراکی بیماران سبک پردازش آنها تغییر می کند. پژوهش حاضر با هدف تعیین اثربخشی آموزش درمان شناختی رفتاری بر ناگویی هیجانی بیماران مبتلا به سرطان انجام گرفت. این پژوهش به شیوه ی نیمه آزمایشی و با طرح پیش آزمون و پس آزمون اجرا شد. جامعه آماری پژوهش حاضر، شامل ۱۵۰ بیمار مبتلا به سرطان مراجعه کننده به ۵ مرکز بیمارستانی در سال ۱۴۰۳ در شهر تهران بودند که با استفاده از روش نمونه گیری در دسترس ۴۰ بیمار به عنوان نمونه انتخاب و به صورت تصادفی جایگزین در دو گروه آزمایش (۲۰) نفر و کنترل (۲۰) نفر گمارده شدند. ابزار پژوهش شامل پرسشنامه آلکسی تیمیا تورنتو-۲۰ (بگبی و همکاران، ۱۹۹۴)، بود. برای تحلیل داده ها از آزمون آماری تحلیل کوواریانس تک متغیری (ANCOVA) استفاده شده است. یافته ها نشان داد که آموزش درمان شناختی رفتاری در کاهش ناگویی هیجانی بیماران مبتلا به سرطان در شهر تهران موثر بوده است. بنابراین پیشنهاد می شود درمان شناختی رفتاری برای افزایش توانایی افراد مبتلا به بیماری سرطان در مواجهه با چالش ها و موقعیت های دشوار زندگی استفاده شود.

کلیدواژه ها:

درمان شناختی رفتاری ، سرطان ، ناگویی هیجانی