کاربرد هیدروژل در جذب فلزات سنگین در پساب های صنعتی

آب یک منبع حیاتی است که برای توسعه اجتماعی و اقتصادی مورد نیاز است. افزایش سریع صنعتی شدن و فعالیت های انسانی متعدد منجر به آلودگی شدید آب شده است. به طور خاص، آلودگی ناشی از تخلیه فلزات سنگین به دلیل زیست تخریب ناپذیری، سمیت و اثرات سرطان زای فلزات سنگین بر سلامت انسان و محیط آبی تاثیر منفی می گذارد. بنابراین، نیاز فوری به بازیافت فاضلاب قبل از رهاسازی فلزات سنگین در بدنه های آبی وجود دارد. روش های تصفیه مختلفی مانند انعقاد و لخته سازی، اکسایش، فیلترکردن غشایی و جذب سطحی برای حذف آلاینده ها از محیط آبی گزارش شده است. اکثر این روش ها محدودیت ها و معایبی از دیدگاه های بازده، عملی بودن و اقتصادی به همراه دارند. روش جذب سطحی از بعد اقتصادی، انعطاف پذیری و سهولت طراحی فرایند و گستردگی جاذب های در دسترس به عنوان روش موثری برای حذف انواع آلاینده های آلی و غیرآلی موجود در محیط آبی پیشنهاد می شود. هیدروژل ها به عنوان مواد جاذب قوی، رقبای خوبی برای تصفیه فلزات سنگین سمی در فاضلاب هستند. هیدروژل ها ماده نرمی هستند که از طریق اتصال عرضی پلیمرهای طبیعی یا مصنوعی برای ایجاد ساختار مشبک سه بعدی ایجاد می شوند. ویژگی های ذاتی هیدروژل ها، مانند تجزیه پذیری زیستی، قابلیت تورم و عامل سازی، آنها را به کاربردهای برتر برای حذف فلزات سنگین تبدیل کرده است بنابراین، هیدروژل مقرون به صرفه، آسان، اصلاح آسان و زیست تخریب پذیر ممکن است راه حلی طوالنی مدت برای حذف فلزات سنگین ارائه دهد.

کلیدواژه ها:

هیدروژل ها ، حذف فلزات سنگین ، فاضلاب