اثربخشی آموزش مغز محور(بارش مغزی) بر یادگیری خودتنظیم در دانش آموزان دارای اختلال خاص یادگیری

این مطالعه با هدف اثربخشی آموزش مغز محور(بارش مغری) بر یادگیری خودتنظیم در دانش آموزان دارای اختلال خاص یادگیری صورت گرفت. مطالعه به روش شبه تجربی انجام شد. با توجه به شبه آزماشی بودن این پژوهش تعداد نمونه های پژوهش محدود و شامل ۶۰ نفر در قالب دو گروه ۳۰ نفره(گروه کنترل و آزمایش) می باشد. همچنین در این پژوهش با توجه به کوچک بودن جامعه آماری و محدود بودن تعداد دانش آموزان در این مقطع و همچنین دسترسی داشتن به لیست دانش آموزان از روش تصادفی ساده نمونه ها انتخاب و داده های پژوهش گردآوری می گردد. برای ارزیابی متغیرهای پژوهش از پرسشنامه راهبردهای یادگیری خودتنظیمی( (MSLQ استفاده گردید در تجزیه و تحلیل اطلاعات پژوهش، از روش‎های آمار توصیفی و روش‎های آمار استنباطی استفاده شد. روش‎های آمار توصیفی که در این پژوهش مورد استفاده قرار گرفتند عبارتند از: فراوانی، میانگین، واریانس، انحراف معیار و خطای انحراف استاندارد. روش‎ آمار استنباطی که مورد استفاده قرار گرفته شد، تحلیل کواریانس و آزمون من ویتنی ویلکاسون بود که برای فرض اصلی پژوهش به کار گرفته شد. بعد از جمع آوری پرسش‎نامه های مورد نظر تمام اطلاعات از طریق نرم افزار spss۲۱تجزیه و تحلیل شدند. یافته ها نشان داد که مغزمحور بر افزایش یادگیری خودتنظیم در مرحله پس آزمون موثر بوده است. مقایسه میانگین ها نشان می دهد که با کنترل نمرات پیش آزمون یادگیری خودتنظیم، دانش آموزانی که آموزش مغزمحور را دریافت کرده اند (گروه آزمایش) (۳۳/۶۲ = M) به طور معناداری نمرات بالاتری در متغیر یادگیری خودتنظیم در مرحله پس آزمون نسبت به دانش آموزانی که در گروه آموزش مغزمحور شرکت نکرده بودند (گروه کنترل) (۵۰/۴۰ = M) بدست آورده اند (P≤ ۰.۰۱).

کلیدواژه ها:

آموزش مغز محور ، یادگیری خودتنظیم ، دانش آموزان