بررسی تاثیر نابرابری درآمدی بر کیفیت محیط زیست در استان های ایران: کاربردی از مدل فضایی پویای کامل(FD-SM)

شفاف سازی رابطه بین نابرابری درآمدی و انتشار کربن می تواند مرجعی برای دستیابی به توسعه پایدار و بهبود مکانیسم تخصیص درآمد باشد. این مطالعه، بر استان های ایران متمرکز است و ابتدا انتشار کربن دی اکسید ناشی از مصرف نهایی انرژی استان ها را در فاصله زمانی ۱۳۸۶-۱۳۹۵ محاسبه می کند. با در نظر گرفتن وابستگی مقطعی، ارتباط بلندمدت میان متغیرهای مدل تایید می گردد. همچنین، نتایج حاکی از تایید همبستگی فضایی است. برآورد مدل دوربین فضایی در حالت پویایی کامل نشان می دهد انتشار CO۲ با وقفه( و ) به طور مثبت و معنی داری انتشار CO۲ استان ها را متاثر می کند. تاثیرات فضایی متغیرهای توضیحی(تولید، شدت انرژی و ضریب جینی) با وقفه بر انتشار CO۲ معنی دار است. ضریب وابستگی فضایی مثبت و معنی دار حاکی از آن است که انتشار CO۲ در یک استان اثر سرریز مثبتی بر انتشار CO۲ در استان‎های همجوار دارد. فرضیه محیط زیستی کوزنتس مورد تایید است. ضریب جینی و شدت انرژی تاثیر مثبت و معنی دار بر انتشار کربن دی اکسید دارد. با کاهش شدت انرژی رشد اقتصادی پایدار قابل حصول است. برابری اجتماعی از طریق توزیع مجدد درآمد از خانوار ثروتمند به خانوار فقیر انتشار کربن را کاهش می دهد. لذا، اجرای سیاست های بهبود توزیع درآمد و تقویت نهادهایی که می توانند با حمایت از حقوق مردم فقیر به غلبه بر نابرابری درآمد کمک کنند در کنار اصلاح سیاست های انرژی می تواند به بهبود کیفیت محیط زیست در ایران کمک نماید.

کلیدواژه ها:

توزیع درآمد ، کیفیت محیط زیست ، مدل دوربین فضایی پویای کامل