تاثیر مولفه های تمرکززدایی بر تبیین الگوی رشد نامتوازن کلانشهر تهران

زمینه و هدف: شهر گریزی به عنوان جابجایی جمعیت از نواحی شهری به نواحی روستایی، به ویژه با مهاجرت از شهر به روستا، مطرح است. این پدیده می تواند با تحلیل تفاوت نرخ رشد جمعیت در نواحی روستایی نسبت به نواحی شهری، وارد شود. شهرنشینی به دلیل تاثیرات آسیب های زیست محیطی مضر در کشورهای مختلف به یک نگرانی جهانی تبدیل شده است. هدف اصلی این پژوهش بررسی تاثیر مولفه های تمرکز زدایی بر الگوی رشد نامتوازن کلانشهر تهران است.

روش بررسی: پژوهش با تاکید بر تمرکز زدایی شهری، به بررسی تاثیر مولفه های این پدیده بر رشد کلانشهر تهران پرداخت. جامعه هدف این تحقیق، کارکنان شهرداری تهران بودند که از طریق نمونه گیری تصادفی انتخاب شدند. از پرسشنامه های استاندارد به عنوان ابزار پژوهش استفاده شده و برای آزمون فرضیه های پژوهش از تحلیل حداقل مربعات جزئی (PLS) استفاده شد.

یافته ها: نتایج تحقیق نشان دادند که مولفه های تمرکز زدایی، به ویژه در زمینه های قدرت مدیریت و خصوصی سازی و واگذاری قدرت، تاثیر مثبت و معناداری بر الگوی رشد کلانشهر تهران دارند.

بحث و نتیجه گیری: تاثیر مثبت مولفه های تمرکز زدایی بر قدرت مدیریت و خصوصی سازی و واگذاری قدرت، در جهت توسعه و بهبود الگوی رشد کلانشهر تهران می افزاید. این نتایج نشانگر اهمیت اقداماتی هستند که به تمرکز زدایی از شهرها به روستاها و بهبود مدیریت و خصوصی سازی منابع می پردازند و با توجه به یافته های حاصل از تحقیق، می توان نتیجه گرفت که تمرکز زدایی در ارتقاء قدرت مدیریت و خصوصی سازی، می تواند به بهبود و تعادل در الگوی رشد کلانشهر تهران کمک کند. این نتایج اهمیت اجرای اقدامات موثر در زمینه های مورد بررسی را تاکید می کنند و می تواند به سازمان ها و مسئولان شهری در تصمیم گیری های مستقبلی کمک کند.

کلیدواژه ها:

تمرکز زدایی ، رشد نامتوازن ، کلانشهر تهران.