بررسی تاثیر تمرین درمانی جامع بر روی عملکرد شناختی و حرکتی در افراد مبتلا به بیماری پارکینسون

هدف:هدف از انجام مطالعه حاضر، بررسی تاثیر روش تمرین درمانی جامع بر روی عملکرد شناختی و حرکتی در افراد مبتلا به بیماری پارکینسون می باشد.روش بررسی:۲۰ فرد (۱۵ مرد، ۵ زن) مبتلا به بیماری پارکینسون (دامنه سنی: ۹/۴۸± ۶۲/۳۰، قد: ۱۰/۲۰± ۷۰/۴۰، وزن: ۸/۶۳± ۱۶۶/۵۵) در مطالعه شبه تجربی در پاییز و زمستان سال ۱۴۰۱، شرکت کردند. پیش از شروع مداخله، پرسشنامه ارزیابی شناختی مونترال توسط شرکت کنندگان تکمیل گردید و آزمون های های عملکردی شامل بلند شدن از حالت نشسته راه رفتن و برگشتن، بلندشدن از حالت نشسته راه رفتن و برگشتن شناختی و حرکتی از شرکت کنندگان گرفته شد. این آزمون ها همچنین پس از پایان جلسات نیز از شرکت کنندگان گرفته شد. دوره ی تمرین درمانی، شامل ۱۶ جلسه یک ساعته بود که ۴ بار در هفته به مدت یک ماه صورت می گرفت. داده ها با استفاده از آزمون تی زوجی و با استفاده از نرم افزار اس پی اس اس نسخه ۲۰ و در سطح معنی داری ۰/۰۵ تحلیل شد.   یافته ها:در مطالعه حاضر بهبود قابل توجهی از نظر آماری بر روی عملکرد شناختی و حرکتی مشاهده شد. نتایج تست تی زوجی نشان داد که اختلاف معنادار در نمرات پرسشنامه ارزیابی شناختی مونترال بعد از درمان وجود دارد (۲/۷۵± ۲۸ )(۰/۰۰۱>p). همچنین نتایج سه تست عملکردی بلند شدن از حالت نشسته، راه رفتن و برگشتن ساده (۳/۶۷± ۴۵/۱۲)، همراه با تکلیف حرکتی (۳/۳۷± ۳۰/۱۲) و شناختی (۶/۲۷± ۳۰/۱۵) نیز بعد از درمان تفاوت آماری معنی داری مشاهده شد (۰/۰۰۱>p).  نتیجه گیری:استفاده از روش تمرین درمانی جامع در فیزیوتراپی می تواند در بهبود عملکرد شناختی و حرکتی افراد مبتلا به بیماری پارکینسون کمک کننده باشد

کلیدواژه ها:

تمرین درمانی ، عملکرد شناختی ، عملکرد حرکتی ، بیماری پارکینسون