آسیب پذیری محله های شهری در برابر زلزله با رویکرد ارتقاء تاب آوری (ناحیه ۷ منطقه ۱)

زمینه و هدف: در دهه های اخیر بلایای رخ داده نظیر زلزله در ایران حاکی از این موضوع است که جوامع انسانی و اقتصادهای محلی بیشتر به خطر افتاده اند و ریسک ها نیز افزایش یافته است. لذا شهرها به عنوان بستر وقوع حوادث دارای اهمیت زیادی می باشند، که به این منظور ارتقاء تاب آوری پس از زلزله در نقاط شهری از اهمیت زیادی برخوردار است. منطقه ۱ شهر تهران با توجه به قرارگیری بر روی گسل و همچنین چالش های شهری گسترده امروزه یکی از جوامع آسیب پذیر در برابر زلزله است که بر این اساس ناحیه ۷ آن به دلیل تمرکز ساختمان های بلندمرتبه،کمبود فضاهای باز و مشکلات مدیریت بحران بیش از سایر نواحی آن با چالش های تاب آوری مواجهند.

روش بررسی: هدف از پژوهش حاضر سنجش آسیب پذیری محله های ناحیه ۷ در برابر زلزله با رویکرد تاب آوری است. این پژوهش با توجه به هدف از نوع کاربردی و درزمینه نحوه گردآوری داده ها از نوع پیمایشی و در رابطه با ماهیت داده ها از نوع پژوهش های کمی است.ابزار اصلی گردآوری داده های میدانی پژوهش، پرسشنامه تاپسیس می باشد که برپایه پیشینه پژوهش و مطالعات مقدماتی پژوهشگران درزمینه هماهنگ کردن پرسشنامه اصلی با شرایط و مقتضیات خدمات مدیریت محلی تنظیم شده است.جامعه آماری تحقیق را کلیه کارشناسان و متخصصان حوزه مدیریت بحران و برنامه ریزی شهری تشکیل می دهند که حجم نمونه آن بر اساس فرمول کوکران تعداد ۴۰ نفر تخمین زده شد

یافته ها:پژوهش حاضر با استفاده از آزمون میانگین در نرم افزار spss و در راستای سنجش میزان تاب آوری در محله ها از روش تصمیم گیری چند شاخصه تاپسیس در نرم افزار matlab استفاده شده است .

بحث و نتیجه گیری: نتایج نشان داد بیشترین میزان چالش در تاب آوری شهری ناحیه ۷ مربوط به تاب آوری نهادی و محیطی-کالبدی می باشد و هر سه محله تجریش ، باغ فردوس و قیطریه از مقادیر کمتری درزمینه شاخص های تاب آوری شهری در برابر زلزله برخوردارند که در این میان تجریش با ۰.۷۳ از میزان تاب آوری مناسب تری نسبت به باغ فردوس و سپس قیطریه برخوردار است.

کلیدواژه ها:

آسیب پذیری ، تاب آوری ، مدیریت بحران ، زلزله ، ناحیه ۷ منطقه ۱ تهران.