نقش احساس تعلق به مدرسه در کاهش نرخ ترک تحصیل دانش آموزان استثنایی

احساس تعلق به مدرسه یکی از مولفه های بنیادین در رشد اجتماعی، عاطفی و تحصیلی دانش آموزان است که نقشی تعیین کننده در جلوگیری از ترک تحصیل، به ویژه در میان دانش آموزان استثنایی ایفا می کند. هدف این مقاله مروری، بررسی نقش و تاثیر احساس تعلق به مدرسه در کاهش نرخ ترک تحصیل در میان این گروه خاص از دانش آموزان است. روش تحقیق حاضر به صورت مروری – تحلیلی بوده و اطلاعات از طریق بررسی نظام مند منابع علمی گردآوری شده بین سال های ۱۳۹۸ تا ۱۴۰۴ انجام شده است. منابع از پایگاه های معتبری همچون سیویلیکا، مجلات علمی-پژوهشی داخلی و مجموعه مقالات همایش های تخصصی استخراج و تحلیل شدند.یافته های مرور منابع نشان می دهد که ایجاد و تقویت احساس تعلق به مدرسه از طریق عواملی چون تعامل مثبت معلم با دانش آموز، مشارکت خانواده، فضای روانی امن، فرصت های برابر مشارکت و برنامه های حمایتی در سطح مدرسه، به صورت مستقیم باعث کاهش انزوای روانی، افت انگیزشی و در نهایت کاهش ترک تحصیل آشکار و پنهان در میان دانش آموزان استثنایی می گردد. همچنین مشخص شد که احساس تعلق می تواند با میانجی گری بر متغیرهایی همچون تاب آوری تحصیلی، خودکارآمدی، اشتیاق و بهزیستی روانی نیز تاثیر بگذارد. با وجود چالش هایی همچون نبود زیرساخت های تخصصی و ضعف آموزش معلمان، فرصت هایی مانند رشد آموزش فراگیر، استفاده از فناوری های نوین و ارتقای جایگاه مشاوران مدرسه، می تواند در تحقق اهداف آموزشی در این زمینه موثر واقع شود.نتایج این مقاله بر ضرورت طراحی و اجرای مداخلات هدفمند برای افزایش احساس تعلق در دانش آموزان استثنایی تاکید دارد؛ مداخلاتی که به صورت جامع و با مشارکت خانواده، مدرسه و سیاست گذاران طراحی شوند.

کلیدواژه ها:

احساس تعلق به مدرسه ، ترک تحصیل ، دانش آموزان استثنایی ، تعامل معلم و دانش آموز ، آموزش فراگیر ، تاب آوری تحصیلی ، مشارکت خانواده