مدیریت تعارض در کلاس های ابتدائی: بررسی تاثیر تکنیک های ارتباط غیرخشونت آمیز بر کاهش درگیری های دانش آموزی

یکی از چالش های جدی و بنیادین در نظام آموزشی ابتدائی، بروز تعارضات رفتاری و کلامی میان دانش آموزان است؛ تعارض هایی که در صورت تداوم و عدم مدیریت صحیح، می توانند زمینه ساز مشکلات جدی تری از جمله پرخاشگری، افت تحصیلی، انزواطلبی و کاهش مشارکت اجتماعی شوند. در این میان، رویکرد «ارتباط غیرخشونت آمیز» (Nonviolent Communication - NVC) که بر پایه نظریات مارشال روزنبرگ بنا نهاده شده است، الگویی کارآمد برای برقراری ارتباط موثر، همدلانه و فاقد قضاوت در محیط های آموزشی به شمار می آید. هدف این مقاله، بررسی نقش و تاثیر تکنیک های ارتباط غیرخشونت آمیز بر کاهش تعارض ها و درگیری های دانش آموزی در کلاس های ابتدائی است. پژوهش حاضر به شیوه توصیفی–تحلیلی و با استفاده از منابع کتابخانه ای و مطالعات نظری انجام شده است. یافته های پژوهش حاکی از آن است که به کارگیری اصول ارتباط غیرخشونت آمیز، به ویژه در قالب آموزش های مشارکتی، ایفای نقش، شنیدن فعال و پرورش زبان همدلانه، می تواند به بهبود فضای روانی کلاس، ارتقاء مهارت های اجتماعی دانش آموزان و کاهش تنش های میان فردی کمک نماید. در پایان، پیشنهاداتی کاربردی برای بهره گیری بهتر از این رویکرد در فرآیند تعلیم و تربیت ارائه شده است.

کلیدواژه ها:

مدیریت تعارض ، ارتباط غیرخشونت آمیز ، دانش آموز ابتدائی ، درگیری ، محیط یادگیری ، مهارت های ارتباطی.