تاثیر برنامه های آموزش مهارت های زندگی بر خودکارآمدی دانش آموزان

هدف از این اقدام پژوهی بررسی تاثیر آموزش مهارت های زندگی بر ارتقای خودکارآمدی دانش آموزان در دوره متوسطه اول است. با توجه به اهمیت خودکارآمدی در موفقیت تحصیلی، سازگاری اجتماعی و سلامت روانی دانش آموزان، این پژوهش تلاش دارد تا با اجرای برنامه ای ساختارمند در زمینه مهارت های زندگی (مانند مدیریت استرس، حل مسئله، تصمیم گیری، ارتباط موثر و خودآگاهی)، میزان تاثیر این آموزش ها را بر باور به توانمندی های شخصی دانش آموزان ارزیابی کند. پژوهش حاضر با استفاده از روش اقدام پژوهی در یک بازه زمانی دوماهه و با مشارکت فعال دانش آموزان پایه هشتم در یکی از مدارس دولتی انجام شد. ابزار جمع آوری داده ها شامل پرسش نامه خودکارآمدی بندورا، مشاهدات کلاسی و مصاحبه های کوتاه بود. یافته ها نشان داد که آموزش مهارت های زندگی به طور معناداری موجب بهبود سطح خودکارآمدی دانش آموزان شده است. این نتایج بیانگر آن است که گنجاندن آموزش مهارت های زندگی در برنامه درسی مدارس می تواند نقش موثری در رشد روانی-اجتماعی دانش آموزان ایفا کند.از دیگر نتایج این پژوهش می توان به افزایش مشارکت کلاسی، بهبود تعاملات بین فردی و کاهش اضطراب در دانش آموزان اشاره کرد. همچنین مشاهده شد که دانش آموزان پس از اجرای برنامه، اعتمادبه نفس بیشتری در مواجهه با چالش های تحصیلی و اجتماعی از خود نشان دادند. بر این اساس، پیشنهاد می شود برنامه های مشابه در سطح گسترده تری اجرا و در سیاست گذاری های آموزشی مدنظر قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

مهارت های زندگی ، خودکارآمدی ، دانش آموزان ، آموزش غیررسمی ، اقدام پژوهی ، رشد فردی ، سلامت روان