مفهوم حضور قلب در نماز و اهمیت آن

یکی از شرط های اساسی پذیرفته شدن نماز در نزد خدای متعال، مسئله «حضور قلب پیدا کردن» در حین نماز است؛ از این رو آیات و روایات فراوانی در این باره وارد شده که همه بر این مطلب تصریح می کنند که میزان قبولی نماز، بستگی به میزان توجه انسان در نماز دارد. هدف از مقاله بررسی و تبیین مفهوم حضور قلب در نماز و اهمیت آن از منظر روایات می باشد. بررسی روایات نشان می دهد که در ضرورت تحصیل حضور قلب همین بس که بدانیم: نماز بی حضور قلب، نماز حقیقی نیست و وقتی نماز از حقیقت و باطن خود جدا شد و به صورت یک عمل بی روح درآمد، تمام ثمرات و فوایدی که در آیات و روایات، برای نماز آمده، در چنین نمازی وجود ندارد وچه بسا موجب دوری از خدا هم بشود. احادیث فراوانی دراین باره وارد شده که همه بر این مطلب تصریح می کنند که میزان قبولی نماز، بستگی به میزان حضور قلب در نماز دارد و به تناسب وجود حضور قلب، نماز مورد قبول واقع می شود. یکی از راه های به دست آوردن حضور قلب در نماز این است که فکر کنیم در برابر چه کسی ایستاده ایم و سخن می گوییم. هر قدر انسان این معنا را بیشتر مورد توجه قرار دهد، خشوع و خضوع و توجهش در نماز، بیشتر خواهد شد. حقیقت و روح نماز، دو جنبه دارد: یکی اخلاص و دیگری حضور قلب. همچنین راهکارهای زیر برای حضور قلب در نماز ارائه می شود: برای نماز وقت بگذاریم، اذان و اقامه گفتن، توجه به معانی الفاظ در نماز، آرامش در نماز، محل نماز را زود ترک نکنیم.

کلیدواژه ها:

راهکارها ، حضور قلب ، نماز ، اهمیت