موجودیت های رمزنگاری شده و فروپاشی حقوق خصوصی: قراردادهای هوشمند، DAOها و آینده مسئولیت حقوقی

قراردادهای هوشمند و سازمان های خودمختار غیرمتمرکز (DAOها) بنیادهای حقوق خصوصی را با اجرای توافقات اقتصادی بدون مذاکره یا نظارت انسانی به چالش می کشند. با رشد سیستم های مبتنی بر بلاک چین که روابط تجاری را میانجی گری می کنند، دادگاه ها و پژوهشگران حقوقی با یک معضل بنیادی روبرو هستند: چگونه مسئولیت قانونی را در دنیایی که قراردادها به طور خودکار اجرا می شوند و طرفین آن ها آدرس های رمزنگاری شده هستند، تعیین کنیم؟ این مقاله شکست های دکترینال اصول سنتی قرارداد - مانند رضایت، قصد، نقض - را در اکوسیستم های خودکار و مستعار مورد بررسی قرار می دهد.از دیدگاه عملکردگرا، مقاله ناکارآمدی چارچوب های موجود برای حل و فصل اختلافات و تعیین مسئولیت در رژیم های قرارداد هوشمند را نقد می کند. این مقاله دشواری های شناسایی اشخاص حقوقی، اجرای درمان های عادلانه و جلوگیری از آسیب های سیستمی را بررسی می کند زمانی که هیچ طرف مرکزی یا مدیر انسانی وجود ندارد. با استفاده از تشبیه هایی از حقوق شرکتی، نظریه نمایندگی و تعهدات فیودوسیاری، مقاله یک دسته حقوقی جدید به نام «موجودیت های حقوقی عملکردی» (FLEها) را پیشنهاد می کند - ساختارهای مبتنی بر کد که ظرفیت محدود حقوقی بر اساس خودمختاری، کنترل دارایی ها و تاثیرات سیستمی دارند.این مقاله با گنجاندن دادرسی قرارداد هوشمند در نظریه گسترده تری از حکمرانی الگوریتمی، راهی برای هماهنگ سازی اتوماسیون با مسئولیت پذیری ارائه می دهد - بدون اینکه ایده غیرمتمرکز Web۳ را قربانی کند