مقایسه هوش معنوی خودکارآمدی، هوش هیجانی و سازگاری اجتماعی در فرزندان زنان پرستار و فرهنگی

هدف از پژوهش حاضر مقایسه هوش معنوی خودکارآمدی، هوش هیجانی و سازگاری اجتماعی در فرزندان زنان پرستار و فرهنگی بود. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر ماهیت و روش از نوع علی- مقایسه ای بود. جامعه آماری شامل تمامی فرزندان زنان پرستار و فرهنگی ناحیه ۴ کرج می باشد که با استفاده از روش نمونه گیری تصادفی ساده تعداد ۱۰۰ دانش آموز و با پرسشنامه سازگاری اجتماعی بل(۱۹۶۱)، پرسشنامه خودکارآمدی شرر (۱۹۸۲) پرسشنامه خودسنجی هوش معنوی کینگ (۲۰۰۸) و پرسشنامه هوش هیجانی برادبری – گریوز (۲۰۰۵) مورد بررسی قرار گرفتند. داده های گردآوری شده نیز در دو سطح توصیف (میانگین و انحراف معیار) و استنباط t تست و مانوا مورد تحلیل قرار گرفتند. نتایج حاصله گویای آن است که میانگین سازگاری در بین دو گروه از فرزندان از نظر خانوادگی ، بهداشتی تفاوت معنی داری وجود دارد.اما بین دو گروه از نظر سایر متغیرها تفاوت معنی داری وجود ندارد. بین میانگین نمره خود کارآمدی عمومی در دو گروه فرزندان زنان پرستار و فرزندان زنان فرهنگی تفاوت معنی دار وجود دارد. میانگین هوش هیجانی در فرزندان زنان پرستار به طور معنی داری کمتر از میانگین در فرزندان زنان فرهنگی می باشد.میانگین معنویت در به طور معنی داری کمتر از میانگین در فرزندان زنان فرهنگی می باشد (۰۱/۰P=)

کلیدواژه ها:

هوش هیجانی ، هوش معنوی ، خودکارآمدی ، سازگاری اجتماعی فرزندان ، زنان پرستار ، زنان فرهنگی