تعیین پذیری مسئولیت حقوقی در تعامل میان قراردادهای هوشمند و نظام های حقوقی سنتی: تحلیلی از قابلیت تطبیق اصول بنیادین مسئولیت مدنی در ساختارهای غیرمتمرکز دیجیتال

با گسترش روزافزون کاربرد بلاک چین و قراردادهای هوشمند، مبانی سنتی مسئولیت مدنی در نظام های حقوقی ملی با چالش هایی بی سابقه مواجه شده اند. این مقاله به بررسی تقابل میان نظام های حقوقی متمرکز، با اصول بنیادین خود در مسئولیت مدنی (تقصیر، زیان، رابطه سببیت)، و ساختارهای غیرمتمرکز دیجیتال مبتنی بر کد می پردازد. در بستر عملکرد خودکار قراردادهای هوشمند، پرسش هایی اساسی درباره تعیین مسئولیت، امکان احراز قصد یا تقصیر، و قابلیت اجرای قواعد حقوقی سنتی مطرح می شود. این پژوهش با رویکردی تطبیقی-تحلیلی، خلاهای مفهومی موجود را شناسایی کرده و پیشنهادهایی برای بازتعریف قواعد سنتی در راستای انطباق با فناوری های نوین ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

قرارداد هوشمند ، مسئولیت مدنی ، بلاک چین ، حقوق فناوری ، تقصیر ، DAO ، رابطه سببیت ، مسئولیت حقوقی ، نظام غیرمتمرکز