مطالعه تطبیقی عوامل تسهیلگر خود شکوفایی در الگوهای آموزشی نوین و سنتی

خودشکوفایی، به عنوان اوج توسعه انسانی و تحقق پتانسیل های بالقوه، نقش محوری در فلسفه آموزش و پرورش ایفا می کند. این پژوهش مروری به بررسی تطبیقی عوامل تسهیل گر خودشکوفایی در الگوهای آموزشی نوین و سنتی می پردازد. در الگوهای سنتی، تمرکز عمدتا بر انتقال دانش، حفظ نظم و انضباط، و رعایت سلسله مراتب بوده است؛ در این رویکرد، خودشکوفایی بیشتر به صورت ضمنی و در قالب رشد اخلاقی و کسب مهارت های پایه مورد توجه قرار می گرفت. در مقابل، الگوهای آموزشی نوین، با تاکید بر دانش آموز محوری، یادگیری فعال، توسعه تفکر انتقادی، خلاقیت، و مهارت های حل مسئله، به صورت صریح تر و نظام مندتری به دنبال تسهیل خودشکوفایی هستند. عواملی چون محیط های یادگیری انعطاف پذیر، فرصت های مشارکت فعال، توجه به تفاوت های فردی، و پرورش هوش هیجانی از جمله مشخصه های بارز الگوهای نوین محسوب می شوند. این مقاله ضمن تحلیل نظری هر دو الگو، به مقایسه تطبیقی آن ها در بسترهای مختلف فرهنگی و اجتماعی می پردازد و چالش ها و فرصت های موجود در هر یک را برای تسهیل خودشکوفایی تبیین می کند. نتایج نشان می دهد که هرچند الگوهای نوین به طور بالقوه ظرفیت بیشتری برای پرورش خودشکوفایی دارند، اما ترکیب هوشمندانه عناصر مثبت هر دو الگو می تواند به رویکردی جامع تر و اثربخش تر منجر شود.

کلیدواژه ها:

خودشکوفایی ، الگوهای آموزشی نوین ، الگوهای آموزشی سنتی ، عوامل تسهیل گر ، آموزش و پرورش