بررسی اثرات گونه های گیاهی مقاوم در ترسیب کربن و توسعه پایدار فضای سبز (مطالعه موردی: شهرستان مشهد)

امروزه، با توجه به چالش های زیست محیطی و افزایش غلظت دی اکسیدکربن در جو، حفاظت از منابع طبیعی و مدیریت پایدار اکوسیستم ها اهمیت بسزایی یافته است. استفاده بی رویه از عرصه های طبیعی باعث شده است که سرعت تخریب منابع طبیعی بیشتر از روند تجدید آن ها باشد. در این میان، استفاده از گونه های گیاهی مقاوم و سازگار به شرایط اقلیمی مختلف در طراحی منظر و توسعه فضای سبز، نقش مهمی در کاهش اثرات گلخانه ای و ترسیب کربن ایفا می کند. این مقاله به بررسی ارزیابی پروژه ترسیب کربن در منطقه مشهد می پردازد. در این تحقیق، صفات فیزیکوشیمیایی خاک و صفات گیاهی در چهار کاربری مختلف شامل گل محمدی، آتریپلکس، قیچ و مرتع شاهد مورد تحلیل قرار گرفته است. نتایج نشان می دهد که عدم آشفتگی خاک و استفاده از گونه های گیاهی مقاوم می تواند به افزایش ترسیب کربن کمک کند. همچنین، کاشت گل محمدی به عنوان یک گونه مقاوم، در افزایش ترسیب کربن موفقیت آمیز بوده است. این پژوهش نشان می دهد که مدیریت صحیح اکولوژیکی و افزایش بیوماس گیاهی می تواند به کاهش غلظت دی اکسیدکربن و بهبود کیفیت محیط زیست کمک کند.

کلیدواژه ها:

ترسیب کربن ، گونه های گیاهی مقاوم ، توسعه فضای سبز ، مدیریت پایدار ، خاک ، بیوماس ، مشهد