تاثیر روان شناسی مثبت گرا بر ارتقای مهارت های زندگی و سبک زندگی سالم در مدارس

در دنیای امروز، سلامت روان یک ضرورت اساسی برای انسان به شمار می رود. تحقق این مهم مستلزم شناخت دقیق خود، درک متقابل با دیگران و برقراری روابط سازنده است. همچنین، فرد باید بتواند هیجانات منفی و فشارهای روزمره را شناسایی و مدیریت کند، مسائل خود را به شکل کارآمد حل نماید، تصمیمات درستی بگیرد و از تفکر قالبی و پذیرش بی چون وچرای اطلاعات اجتناب ورزد. دستیابی به این نیازهای اساسی مستلزم تسلط بر مهارت های فردی و اجتماعی است. خودآگاهی، همدلی، مهارت های ارتباطی، توانایی حل مسئله و تصمیم گیری، مدیریت هیجانات منفی، مقابله با استرس، تفکر خلاق و تفکر انتقادی از جمله این مهارت ها هستند. داشتن یک سبک زندگی سالم در گرو سلامت روان است و بهداشت روانی سالم و مهارت های زندگی در اولویت برنامه های آموزشی مدارس قرار دارند. آنچه امروزه به عنوان مهارت های زندگی شناخته می شود، صرفا دستاورد پژوهشگران معاصر نیست، بلکه بسیاری از این مهارت ها در آموزه های الهی، به ویژه در قرآن و احادیث ائمه اطهار (علیهم السلام)، بیان شده است. به گونه ای که تلاش برای ایجاد ارتباط مفید و موثر با دیگران، خودشناسی و توجه به ارزش ها که از مباحث اصلی آموزش مهارت های زندگی است، بارها در قرآن، نهج البلاغه، صحیفه سجادیه و احادیث سایر معصومین (علیهم السلام) مورد تاکید قرار گرفته است. مهارت های زندگی بخشی از برنامه های ارتقای بهداشت روان است که در سال ۱۹۹۳ توسط سازمان جهانی بهداشت (WHO) با هدف ارتقای سطح سلامت روان و پیشگیری از آسیب های روانی و اجتماعی مطرح شده است.