تاثیر روش یادگیری فعال بر انگیزه و نگرش و موفقیت تحصیلی دانش آموزان نسبت به درس ریاضی

هدف: امروزه بر خلاف گذشته توانایی هر فرد را تنها به میزان هوش و استعداد وابسته نمی دانند، بلکه علاوه بر عوامل ذاتی هوش و استعداد، عوامل غیرذاتی همچون راهبردهای یادگیری فرد را در یادگیری موثر می دانند. از جمله شاخص هایی که برای سنجش میزان یادگیری افراد به کار می رود، پیشرفت تحصیلی آنان است. بنابراین این مطالعه در پی آن بود که تاثیر روش یادگیری فعال بر انگیزه و نگرش و موفقیت تحصیلی دانش آموزان نسبت به درس ریاضی را مورد بررسی قرار دهد. مواد و روش ها: ابتدا از بین کلیه دانش آموزان متوسطه اول پایه هشتم شهرستان آبادان، به صورت تصادفی ۳۰ نفر به دو گروه تجربی (۱۵ نفر) و کنترل(۱۵ نفر) تقسیم شدند. گروه کنترل با روش سنتی مطالعه می کردند، گروه آزمایشی رویکرد یادگیری فعال را به کار می بردند، بین دو گروه تحقیق در متغیرها (سن تقویمی و پیشرفت تحصیلی قبلی در ریاضیات) همگن بودند. دانش آموزان کلاس نهم شهرستان آبادان در این تحقیق شرکت کردند. در ابتدا دانش آموزان در مورد مطالعه مطلع شدند و پیش آزمونی از هر دو گروه اجرا شد. گروه کنترل با استفاده از روش معمول مبتنی بر سخنرانی آموزش دید، در حالی که گروه آزمایش با استفاده از پلتفرم های آموزشی یادگیری فعال آموزش دید. سپس این مطالعه به مدت ۶ هفته انجام شد، آزمون ها از طریق تخته سفید و سوالات چند گزینه ای انجام شد و یک آزمون نهایی به دانش آموزان داده شد. پس از پایان دوره مطالعه، یک پس آزمون از هر دو گروه گرفته شد و نتایج آزمون ها برای تجزیه و تحلیل با استفاده از روش تحلیل کواریانس جمع آوری شد تا تفاوت معنی دار بین دو روش مورد آزمایش بررسی شود. یافته ها: این مطالعه نشان داد که دانش آموزان گروه آزمایش از کلاس یادگیری فعال، از نظر پیشرفت تحصیلی، فرآیند آموزشی پربارتری داشتند(۰۵/۰=P)، همچنین تفاوت معنی داری در میزان نگرش یا انگیزه بین آنها و گروه کنترل مشاهده شد(۰۵/۰P=). نتیجه گیری: بنابراین با توجه به نتایج این تحقیق برای پیشرفت تحصیلی و بالابردن انگیزه و نگرش مثبت به درس ریاضی در دانش اموزان می توان از روش آموزش فعال استفاده کرد.

کلیدواژه ها:

یادگیری فعال ، آزمون پیشرفت تحصیلی ، نگرش و انگیزه ، ریاضی