اثر آموزش عاطفی – اجتماعی بر بهبود مهارت های بین فردی در دانش آموزان ناشنوا

آموزش عاطفی اجتماعی یکی از مولفه های کلیدی در رشد مهارت های بین فردی دانش آموزان، به ویژه افراد ناشنوا، محسوب می شود. این مقاله به بررسی تاثیر آموزش عاطفی–اجتماعی بر بهبود توانایی های ارتباطی و تعاملات اجتماعی دانش آموزان ناشنوا پرداخته است. تحقیقات نشان داده اند که برنامه های آموزشی مبتنی بر توسعه هوش هیجانی و مهارت های اجتماعی می توانند موجب تقویت خودآگاهی، همدلی، مدیریت احساسات و مهارت های ارتباطی این دانش آموزان شوند.یکی از مهم ترین چالش هایی که دانش آموزان ناشنوا با آن روبه رو هستند، محدودیت های ارتباطی ناشی از ناتوانی در شنیدن است که می تواند بر تعاملات اجتماعی آن ها تاثیر بگذارد. آموزش عاطفی–اجتماعی با ارائه راهکارهایی برای توسعه مهارت های غیرکلامی، بهبود زبان بدن، و استفاده موثر از فناوری های ارتباطی، به این دانش آموزان کمک می کند تا ارتباطات موثرتری برقرار کنند. همچنین، این نوع آموزش باعث افزایش اعتماد به نفس، کاهش اضطراب اجتماعی، و ارتقای سطح مشارکت در فعالیت های گروهی می شود.نتایج این پژوهش نشان می دهد که گنجاندن آموزش عاطفی–اجتماعی در برنامه های درسی مدارس ویژه می تواند تاثیرات چشمگیری بر رشد فردی، اجتماعی و تحصیلی دانش آموزان ناشنوا داشته باشد. به همین دلیل، پیشنهاد می شود که سیاست گذاران آموزشی و معلمان با اجرای روش های نوین آموزشی، زمینه را برای توسعه این مهارت های ضروری در دانش آموزان ناشنوا فراهم کنند تا آن ها بتوانند با اعتماد بیشتری در جامعه حضور داشته باشند و تعاملات سازنده ای با دیگران برقرار کنند.

کلیدواژه ها:

آموزش ، عاطفی ، اجتماعی ، ناشنوا