بررسی نقش مشارکت جویی در تصمیم گیری مدرسه بر خودشکوفایی یادگیرندگان

هدف از این مقاله مروری، بررسی نقش مشارکت جویی یادگیرندگان در فرآیند تصمیم گیری مدرسه بر خودشکوفایی آن هاست. خودشکوفایی به عنوان یکی از نیازهای اساسی انسانی، شامل تحقق پتانسیل های فردی و رسیدن به بالاترین سطح رشد شخصی است. در محیط آموزشی، فراهم آوردن فرصت هایی برای مشارکت یادگیرندگان در تصمیم گیری ها می تواند تاثیر بسزایی در شکوفایی این پتانسیل ها داشته باشد. این مقاله به تحلیل نظری و کاربردی این ارتباط می پردازد. با مروری بر ادبیات موجود، مشخص می شود که مشارکت فعال دانش آموزان در تصمیم گیری های مربوط به برنامه های درسی، فعالیت های فوق برنامه، و حتی قوانین مدرسه، به آن ها احساس مالکیت و مسئولیت پذیری بیشتری می بخشد. این احساسات، خود به افزایش انگیزه، اعتماد به نفس و بهبود مهارت های اجتماعی منجر می شوند. علاوه بر این، مشارکت در تصمیم گیری ها به دانش آموزان فرصت می دهد تا مهارت های تفکر انتقادی، حل مسئله و همکاری را توسعه دهند. چنین مهارت هایی برای خودشکوفایی در تمامی ابعاد زندگی ضروری هستند. این مقاله با تمرکز بر ابعاد مختلف مشارکت، مانند مشارکت در برنامه ریزی، اجرا و ارزیابی، چگونگی تاثیر هر یک از این ابعاد بر رشد فردی دانش آموزان را تبیین می کند. همچنین، به بررسی چالش ها و فرصت های پیش روی مدارس در جهت افزایش مشارکت جویی یادگیرندگان می پردازد. نتایج این بررسی نشان می دهد که رویکرد مشارکتی در مدیریت مدرسه نه تنها به بهبود عملکرد تحصیلی کمک می کند، بلکه زمینه را برای رشد جامع و خودشکوفایی دانش آموزان فراهم می آورد.

کلیدواژه ها:

مشارکت جویی ، تصمیم گیری مدرسه ، خودشکوفایی ، یادگیرندگان ، آموزش.