بررسی نقش تراکم ساختمانی بر روابط اجتماعی ساکنین در شهرهای پرجمعیت

بررسی جایگاه موضوع تراکم جمعیتی شهر در طرح های توسعه و نظام برنامه ریزی کشور سابقه طولانی داشته و همواره مدنظر برنامه ریزان و سیاستگذاران بوده است. با وجود این، مقیاس این مطالعات عمدتا معطوف بر سطوح محلی و منطقه ای بوده و تصویری روشن از چگونگی توزیع تراکم جمعیت در شهرهای کشور در دسترس نبوده است. ازاین رو پس از نیازسنجی و مسئله یابی کارشناسان گروه عمران و شهرسازی دفتر مطالعات زیربنایی مرکز پژوهش های مجلس شورای اسلامی، موضوع تراکم جمعیتی شهر در نظام برنامه ریزی ملی و توزیع جمعیت در فضای کالبدی شهرهای کشور در دستور کار قرار گرفته است. بدیهی است که این مطالعه، گام نخست در مسیر پوشش ضعف آماری و ارائه تصویری واقعی مبتنی بر مستندات کمی و رسمی از وضعیت تراکم جمعیتی در شهرهای ایران به عنوان پیش نیاز و ضرورت برای هرگونه سیاستگذاری در این حوزه خواهد بود. علاوه بر این، اهمیت موضوع تبیین وضعیت تراکم شهرهای کشور را می توان در طیف گسترده به کارگیری شاخص تراکم جمعیتی شهرها در مطالعات و پژوهش های پرشماری دانست که به بررسی ارتباط تراکم جمعیتی شهر با زیست پذیری، کیفیت زندگی، تعاملات اجتماعی، مسائل متنوع فرهنگی، امنیت و وقوع جرم، دسترسی به فعالیت ها و کاربری ها، سیما و منظر شهری، دسترسی و کیفیت حمل ونقل عمومی، تردد غیرماشینی (پیاده و دوچرخه)، هزینه های زیرساخت و تاسیسات و تجهیزات و خدمات شهری، هزینه های توسعه مسکن و تامین مسکن در استطاعت، هزینه های انرژی، آلودگی هوا، تاثیرات بر محیط طبیعی و اقلیم و آب وهوا می پردازند.

کلیدواژه ها:

تراکم ساختمانی ، روابط اجتماعی ، شهرهای پرجمعیت ، نظام برنامه ریزی ، کیفیت زندگی