تاثیر سیاست های کلان آموزشی بر مدارس روستایی

این مقاله به بررسی تاثیر سیاست های کلان آموزشی بر کیفیت، کارآمدی و عدالت آموزشی در مدارس روستایی می پردازد. سیاست های آموزشی در سطح ملی نقش تعیین کننده ای در جهت گیری ها و تخصیص منابع نظام آموزشی دارند، اما در بسیاری از موارد، تاثیر آن ها در مناطق روستایی به درستی تحلیل و پایش نشده است. در این مطالعه، با رویکرد تحلیلی-انتقادی، مجموعه ای از سیاست ها، برنامه ها و تصمیم گیری های کلان در حوزه آموزش و پرورش طی دو دهه اخیر مورد بررسی قرار گرفته اند تا میزان انطباق آن ها با نیازها و شرایط خاص مدارس روستایی سنجیده شود. نتایج تحلیل ها نشان می دهد که بسیاری از سیاست های آموزشی با تمرکز بر معیارهای شهری و استانداردهای عمومی، موجب نادیده گرفته شدن بافت فرهنگی، اقتصادی و جغرافیایی مناطق روستایی شده اند. در نتیجه، مسائلی نظیر کمبود نیروی انسانی متخصص، دسترسی محدود به منابع آموزشی، زیرساخت های ناکافی، و نرخ بالای ترک تحصیل در مدارس روستایی همچنان پابرجاست. از سوی دیگر، برخی سیاست های مثبت نظیر طرح ارتقای عدالت آموزشی و توسعه فناوری آموزشی در سال های اخیر، اگرچه در ظاهر جامع بوده اند، اما به دلیل اجرای ناکارآمد و نبود نظارت محلی موثر، نتوانسته اند به بهبود پایدار در مناطق روستایی منجر شوند. این مقاله بر ضرورت بازنگری در سیاست گذاری های آموزشی با رویکرد محلی محور، مشارکت جویانه و مبتنی بر عدالت فضایی تاکید دارد. در پایان، پیشنهاداتی برای اصلاح مسیر سیاست گذاری، از جمله توانمندسازی جوامع محلی، تفویض اختیار به مدارس روستایی، و تخصیص منابع هدفمند ارائه گردیده است.

کلیدواژه ها:

سیاست گذاری آموزشی ، مدارس روستایی ، عدالت آموزشی ، تمرکززدایی ، نابرابری آموزشی ، زیرساخت آموزشی ، توسعه روستایی