تحلیل تاثیر آموزش های بومی بر بهبود عملکرد عاطفی-شناختی دانش آموزان

آموزش های بومی به عنوان رویکردی موثر در نظام های آموزشی، با تکیه بر فرهنگ، زبان و ارزش های محلی، نقش مهمی در ارتقای عملکرد عاطفی و شناختی دانش آموزان ایفا می کنند. این پژوهش با هدف بررسی تاثیر آموزش های بومی بر بهبود مهارت های شناختی مانند حافظه، تفکر انتقادی و حل مسئله، و همچنین عملکرد عاطفی نظیر خودکارآمدی، کاهش اضطراب و تنظیم هیجانی انجام شد. در این مطالعه، ویژگی های کلیدی آموزش های بومی شامل استفاده از زبان مادری، داستان ها و بازی های محلی، و انتقال ارزش های فرهنگی مورد توجه قرار گرفت. نتایج نشان داد که آموزش های بومی با ایجاد پیوند میان محتوای درسی و فرهنگ بومی، انگیزش درونی و توجه دانش آموزان را افزایش می دهند (کریمی و قنبری، ۱۴۰۱). همچنین، استفاده از مفاهیم آشنا و داستان های محلی به بهبود حافظه معنایی و درک مطلب کمک می کند (جعفرنیا و عباسی، ۱۴۰۱). از منظر عاطفی، این نوع آموزش با تقویت حس تعلق فرهنگی و هویت، عزت نفس و خودکارآمدی دانش آموزان را ارتقا می دهد و اضطراب آموزشی را کاهش می دهد (موسوی و کاظمی، ۱۴۰۰). علاوه بر این، مشارکت در فعالیت های مبتنی بر فرهنگ محلی، همدلی و ارتباطات اجتماعی را بهبود می بخشد (رحیمی و نظری، ۱۴۰۲). این پژوهش نشان می دهد که آموزش های بومی نه تنها به تقویت عملکرد شناختی کمک می کنند، بلکه با ایجاد محیط یادگیری امن و معنادار، سلامت روانی و عاطفی دانش آموزان را نیز بهبود می بخشند. پیشنهاد می شود در برنامه ریزی های آموزشی، توجه بیشتری به تدوین محتوای بومی و توانمندسازی معلمان در این زمینه شود تا اثربخشی این رویکرد در مناطق مختلف ایران افزایش یابد.

کلیدواژه ها:

آموزش بومی ، عملکرد شناختی ، عملکرد عاطفی ، فرهنگ محلی ، هویت فرهنگی.