بررسی ساختار سرمایه و نظریه های آن

مدیریت سود یکی از مباحث برجسته و پر بحث در حوزه حسابداری و مالی است که به دلیل تاثیر مستقیم بر تصمیمات ذی نفعان داخلی و خارجی شرکت ها، همواره مورد توجه قرار گرفته است. مدیریت سود با روش های مختلفی از جمله زمان بندی رویدادها، انتخاب رویه های حسابداری، دستکاری اقلام تعهدی، فعالیت های واقعی و تغییر در طبقه بندی اقلام صورت می گیرد. این رفتارها می تواند هم در جهت دستیابی به اهداف بلندمدت و منافع واقعی شرکت و هم در جهت رسیدن به اهداف شخصی و فرصت طلبانه صورت گیرد. در مقابل، نقش سرمایه گذاران نهادی به عنوان یکی از مهمترین ذی نفعان شرکت ها در شفافیت و عملکرد مالی واحد تجاری برجسته است. سرمایه گذاران نهادی با داشتن دانش، تخصص و منابع مالی قابل توجه، قادر به نظارت موثر بر رفتار مدیران و کاهش فعالیت های فرصت طلبانه آن ها هستند. وجود این نوع از سهام داران می تواند منجر به کاهش عدم تقارن اطلاعاتی، افزایش شفافیت و بهبود اعتماد عمومی به بازار سرمایه شود. با این حال، دیدگاه های متفاوتی درباره تاثیر سرمایه گذاران نهادی وجود دارد؛ این سرمایه گذاران می توانند هم به عنوان ناظران مستقل و موثر عمل کنند و هم در برخی مواقع به شریک در فعالیت های غیرشفاف تبدیل شوند. نتایج تحقیقات متعدد نشان می دهد که نوع نظارتی که سرمایه گذاران نهادی اعمال می کنند به عوامل متعددی مانند میزان مالکیت، افق زمانی سرمایه گذاری، انگیزه ها و محیط قانونی وابسته است. بنابراین، سیاست گذاران و نهادهای نظارتی باید به نحوی عمل کنند که از یک سو از قدرت نظارتی سرمایه گذاران نهادی بهره ببرند و از سوی دیگر از سوءاستفاده آنان جلوگیری نمایند. شفافیت در گزارش گیری مالی، اصلاح مقررات نظارتی و تقویت مکانیزم های حاکمیت شرکتی می تواند به کاهش مدیریت سود و افزایش اعتماد عمومی به بازار سرمایه کمک کند.

کلیدواژه ها:

مدیریت سود ، سرمایه گذاران نهادی ، حاکمیت شرکتی ، گزارشگیری مالی