رابطه بین کیفیت حسابرسی و کیفیت گزارشگری مالی با تاکید بر نقش تعدیلگری فرصت طلبی مدیریت در شرکت های پذیرفته شده در بورس اوراق بهادار تهران

این پژوهش به بررسی رابطه بین کیفیت حسابرسی و کیفیت گزارشگری مالی با تاکید بر نقش تعدیلگری فرصت طلبی مدیریت در شرکت های پذیرفته شده در بورس اوراق بهادار تهران طی سال های ۱۳۹۶ تا ۱۴۰۰ می پردازد. جامعه آماری تحقیق شامل کلیه شرکت های پذیرفته شده در بورس اوراق بهادار تهران است که با اعمال معیارهای غربالگری، نمونه نهایی متشکل از ۱۳۵ شرکت انتخاب شد. برای سنجش متغیرها از مدل های مختلفی استفاده شد: کیفیت حسابرسی با استفاده از متغیر دووجهی (حسابرسان عضو جامعه حسابداران رسمی و سایر حسابرسان) اندازه گیری شد (حساس یگانه و قنبریان، ۱۳۸۵). کیفیت گزارشگری مالی بر اساس مدل کازنیک (۱۹۹۹) و با محاسبه شاخص عدم تقارن زمانی سود عملیاتی ارزیابی گردید. فرصت طلبی مدیریت نیز با استفاده از مدل تعدیل شده جونز (کوتاری و همکاران، ۲۰۰۵) و از طریق اقلام تعهدی اختیاری محاسبه شد. نتایج حاصل از تحلیل رگرسیون خطی چندمتغیره نشان داد که بین کیفیت حسابرسی و کیفیت گزارشگری مالی رابطه مثبت و معناداری وجود دارد (β=۰.۴۲۸, p<۰.۰۱). همچنین رابطه منفی و معناداری بین فرصت طلبی مدیریت و کیفیت گزارشگری مالی مشاهده شد (β=-۰.۳۱۲, p<۰.۰۵). یافته دیگر تحقیق بیانگر آن بود که فرصت طلبی مدیریت به عنوان متغیر تعدیل گر، رابطه بین کیفیت حسابرسی و کیفیت گزارشگری مالی را تضعیف می کند (β=-۰.۱۹۷, p<۰.۱). این نتایج برای سرمایه گذاران، مدیران، حسابرسان و سیاست گذاران بازار سرمایه حائز اهمیت بوده و می تواند مبنای تصمیم گیری های آتی قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

کیفیت حسابرسی ، کیفیت گزارشگری مالی ، فرصت طلبی مدیریت ، اقلام تعهدی اختیاری ، بورس اوراق بهادار تهران.