تصمیم سازی سیاسی در حوزه ی حمل ونقل شهری با حکمرانی دیجیتال

این پژوهش به تحلیل راهکارهای نوین مدیریت ترافیک در کلانشهرهای ایران با محوریت ادغام فناوری های روزآمد می پردازد. با تمرکز بر چالش های چندلایه تهران به عنوان نمونه مطالعاتی، مسائلی چون آلودگی هوای ناشی از ناوگان فرسوده (سالانه ۲.۸ میلیون تن انتشار آلاینده)، محدودیت های فناورانه سامانه های کنترل ترافیک، کیفیت نامطلوب سوخت و تاثیر تحریم ها بر دسترسی به قطعات پیشرفته مورد بررسی قرار گرفته است. مطالعه نشان می دهد که پیاده سازی الگوریتم های پیش بینی کننده (مانند LSTM) با دقت ۹۴٪، سامانه های تطبیقی چراغ های راهنمایی مبتنی بر بینایی ماشین و پلتفرم های مدیریت پارکینگ هوشمند می تواند زمان سفرها را تا ۳۳٪ کاهش داده و انتشار CO۲ را سالانه ۱۸۰۰۰ تن کم کند. تجربه پایلوت اصفهان موید افزایش ۴۵٪ رضایت شهروندان از طریق این راهبردها است. پژوهش با تاکید بر ضرورت ایجاد اکوسیستم داده باز، آموزش مدیران شهری و اصلاح چارچوب های حکمرانی، نتیجه گیری می کند که تلفیق هوش مصنوعی با سیاست گذاری های انطباق پذیر، نه تنها ترافیک، بلکه کیفیت زندگی شهری را به طور نظام مند بهبود می بخشد. این تحول مستلزم همسویی نهادهای حاکمیتی، بخش خصوصی و مشارکت فعال شهروندان است.

کلیدواژه ها:

ترافیک شهری ، شبکه های ارتباطی ، ناوگان خودرویی ، حکمرانی مشارکتی