بررسی رابطه بین استرس شغلی و عملکرد شغلی آتش نشانان در ایستگاه های آتش نشانی شهر مشهد

حرفه آتش نشانی به دلیل ماهیت پرخطر و پرتنش آن، کارکنان را در معرض استرس های شغلی متعددی قرار می دهد که می تواند عملکرد آن ها را به طور چشمگیری تحت تاثیر قرار دهد. هدف پژوهش حاضر بررسی رابطه بین استرس شغلی و عملکرد شغلی آتش نشانان ایستگاه های آتش نشانی شهر مشهد بود. این مطالعه به روش توصیفی–همبستگی انجام شد و جامعه آماری آن را کلیه آتش نشانان شاغل در شهر مشهد تشکیل دادند. نمونه گیری به صورت تصادفی انجام گرفت و برای گردآوری داده ها از دو ابزار استاندارد شامل پرسشنامه استرس شغلی و پرسشنامه عملکرد شغلی استفاده شد. داده ها با استفاده از آمار توصیفی و آزمون های استنباطی نظیر ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون چندگانه مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. یافته های پژوهش نشان داد که بین استرس شغلی و عملکرد شغلی رابطه معکوس و معناداری وجود دارد؛ بدین معنا که با افزایش استرس شغلی، سطح عملکرد شغلی کاهش می یابد. همچنین، نتایج تحلیل رگرسیون چندگانه نشان داد که سه مولفه فشار کاری، ابهام نقش و حمایت سازمانی بیشترین تاثیر را بر عملکرد شغلی دارند. به ویژه، فشار کاری بیشترین سهم را در تبیین کاهش عملکرد ایفا کرد. این نتایج بیانگر اهمیت عوامل روانی و محیطی در کیفیت عملکرد شغلی آتش نشانان است. با توجه به یافته ها، پیشنهاد می شود که مدیران سازمان آتش نشانی با تقویت حمایت سازمانی، کاهش فشار کاری و شفاف سازی نقش ها، شرایط کاری مناسب تری برای کارکنان فراهم کنند تا از بروز فرسودگی و افت عملکرد جلوگیری شود. این پژوهش می تواند مبنایی برای سیاست گذاری های سازمانی در راستای ارتقاء سلامت روانی و عملکرد حرفه ای آتش نشانان باشد.

کلیدواژه ها:

استرس شغلی ، عملکرد شغلی ، آتش نشانان ، فشار کاری.