بررسی تطبیقی خانه های قدیمی ایرانی با آپارتمان های جدید از منظر تعاملات اجتماعی

گسترش شهرنشینی به معنی رشد سریع و گسترده ی شهرها بود، که در پی آن تقاضا برای مسکن افزایش یافت و باعث شد تا ساخت وساز در مقیاس های بزرگتر و با طراحی های جدیدتر آغاز شود. علاوه بر این، ورود فناوری ها و ابزارهای جدید به زندگی روزمره مردم، تغییرات اساسی در نحوه استفاده از فضاهای مسکونی به وجود آورد. خانه های سنتی ایرانی که بر اساس مفاهیمی چون حریم خصوصی، پیوندهای خانوادگی و ساختار فضایی درون گرا طراحی شده اند، جای خود را به آپارتمان های مدرن با ساختاری متفاوت داده اند. این تحول نه تنها معماری مسکونی ایران را تغییر داده است، بلکه بر الگوهای اجتماعی و روابط انسانی ساکنین نیز تاثیر گذاشته است. پژوهش حاضر با هدف بررسی تطبیقی خانه های سنتی و آپارتمان های مدرن از منظر تعاملات اجتماعی صورت گرفته است. در این تحقیق، ویژگی های فضایی و کالبدی موثر بر تعاملات اجتماعی در خانه های سنتی ایرانی و چالش های تعاملات اجتماعی در آپارتمان های معاصر بررسی شده است. نتایج حاصل از این پژوهش بازتاب تغییرات عمیق در نحوه برقراری ارتباطات اجتماعی و ساختار فضایی مسکن پرداخته و تمایزات میان فضاهای درون گرا و برون گرا را مورد تحلیل قرار داده است.

کلیدواژه ها:

خانه های سنتی ، آپارتمان های مدرن ، تعاملات اجتماعی