بررسی مفهوم سرپناه از دیدگاه مکان در فلسفه پدیدارشناسی با تکیه بر ارزش های معماری اسلامی ایران

بخش عمده ی سطح هر شهر، از کاربری مسکونی تشکیل می شود. شهرها در واقع سکونتگاه های بزرگی هستند که از ترکیب متراکم واحدها و محله ها و نواحی مسکونی پدید می آیند. بحث مسکن دارای ابعاد فراتر از معنای فقط سرپناه می باشد که از این ابعاد، بعد اجتماعی به عنوان سنجه رشد هرجامعه محسوب می شود. یکی از عوامل بعد اجتماعی، میزان و چگونگی تعاملات اجتماعی در میان ساکنین آن جامعه است. یافتن مکانی برای سکونت و احساس آسایش از آن یکی از مهمترین نیازهای بشر در طول تاریخ می باشد. خانه به عنوان عنصری که تامین کننده این نیاز است دارای اهمیت خاصی می باشد. مسکن به عنوان یکی از مهمترین نیازهای انسان، در پایین ترین سطح خود در قالب صرفا یک سرپناه و در سطوح بالاتر برای تعالی انسان مطرح می گردد. مقوله مسکن، امروزه نه تنها به عنوان سرپناه، بلکه به عنوان هویت، امنیت و منبع سرمایه در بین ساکنان یک شهر مطرح است. هدف اصلی تحقیق تدوین و معرفی مفهوم سرپناه در مسکن از دیدگاه مکان و فلسفه پدیدارشناسی با تکیه بر ارزشهای معماری اسلامی است، روش تحقیق این پژوهش تحلیل و توصیفی می باشد با جمع آوری و گردآوری اسناد و مدارک موجود در مورد مسکن و سرپناه از نظرفلسفه پدیدارشناسی مورد تحلیل و بررسی قرار خواهد گرفت. مسکن علاوه بر تامین سرپناه، مجموعه ای است که با هدف ارائه خدمات متعدد و تامین نیازهای ساکنان در یک مکان به وجود می آید.

کلیدواژه ها:

سرپناه ، مکان ، فلسفه ، پدیدارشناسی ، معماری اسلامی.