تبیین نقش خلاقیت در بهبود وضعیت سیما و منظر شهری با رویکرد آموزش شهروندان

زیبایی و تعریف آن، همواره یکی از سوالات مهم فلسفی بشر در طی ادوار مختلف بوده است که اگرچه معیارها و تعاریف مختلفی برای آن ارائه شده است؛ اما همچنان در تعریف چارچوب های تعریف کننده آن، تعریف دقیقی ارائه نشده است. از طرفی باتوجه به چارچوب های نظری موجود به ویژه در رشته های وابسته به هنر، زیبایی، تعریف خاص خود را پیدا کرده است. در شهرسازی پرداختن به مفهوم منظر شهری، از بعد بصری و ادراکی و اصلاح ساختار آن مستقیما بر وجه زیباشناختی شهر و در نهایت بر میزان حس رضایت شهروندان از محیط پیرامون تاثیرگذار است. مدرسه از مهم ترین مکان هایی است که به واسطه آن و با یک برنامه ریزی درست و حساب شده می توان مسائل مهم اجتماعی و فرهنگی را به دانش آموزان آموزش داد. اهمیت آن به حدی است که از آن به خانواده دوم یاد کرده اند. مساله خلاقیت، از منظرهای مختلفی نگریسته شده است. خلاقیت به عنوان یک مساله آموزشی، به مثابه یک مساله ی انگیزشی و به عنوان شرط بقا در عصر فراصنعت، مورد توجه و عنایت محققان و برنامه ریزان جامعه قرار گرفته است. اما با وجود وجوه به ظاهر متفاوت و متنوع خلاقیت، در چشم اندازی کلاننگر، ابعاد پیش گفته، در وفاق با یک دیگر قرار داشته، می توان از منظر واحدی بدان نگریست. یکی از مسائل مهمی که در رابطه با مفهوم شهروند و شهروندی وجود دارد این است که چگونه می توان آن را تعلیم و آموزش داد تا بر اساس آن شاهد اجرای صحیح آن در جامعه و شناخت وظایف و تکالیف مبتنی بر آن بود. در این رابطه صاحب نظران مدرسه را بهترین مکان برای آموزش و تعلیم این مقوله می دانند. از این رو، در ادامه پس از پرداختن به مواردمزبور، مساله چگونگی آموزش خلاقیت، مورد بررسی قرار خواهد گرفت در این مقاله به روش کتابخانه ای مروری بر نقش آموزش شهروندی بر خلاقیت در سیما و منظر شهر خواهیم داشت

کلیدواژه ها:

خلاقیت ، سیما و منظر شهری ، آموزش شهروندان