نقش فناوری هوشمند، تعامل میان فردی و درک ساختار درس در یادگیری معنادار دانش آموزان

هدف این پژوهش بررسی نقش سه مولفه «فناوری هوشمند»، «تعامل میان فردی» و «درک ساختار درس» در یادگیری معنادار دانش آموزان است. پژوهش حاضر از نوع کیفی و با رویکرد پدیدارشناختی انجام شد. داده ها از طریق تشکیل سه گروه کانونی شامل معلمان، دانش آموزان و والدین در یکی از مدارس گردآوری شد. تحلیل داده ها به شیوه کدگذاری موضوعی انجام گرفت. یافته ها نشان داد که فناوری هوشمند با فراهم آوردن بسترهای چندرسانه ای، امکان یادگیری تعاملی و تصویری را برای دانش آموزان فراهم می کند و موجب افزایش انگیزه و عمق یادگیری می شود. همچنین، تعامل میان فردی، به ویژه مشارکت فعال بین معلم و دانش آموز یا بین همسالان، درک مفاهیم را تسهیل کرده و یادگیری اجتماعی را تقویت می کند. درک ساختار درس نیز عاملی کلیدی در هدایت توجه، کاهش اضطراب و سازمان دهی ذهنی دانش آموزان در فرایند یادگیری شناخته شد. نتیجه گیری کلی پژوهش حاکی از آن است که یادگیری معنادار در بستر آموزش، زمانی به بهترین شکل محقق می شود که سه عنصر یادشده به صورت تلفیقی و هم افزا در فرایند آموزش به کار گرفته شوند. بر این اساس، پیشنهاد می شود معلمان با طراحی ساختارمند محتوا، استفاده هدفمند از فناوری و ایجاد تعامل فعال در کلاس، به تقویت یادگیری معنادار دانش آموزان کمک کنند.

کلیدواژه ها:

یادگیری معنادار ، فناوری هوشمند ، تعامل میان فردی ، ساختار درس