مطالعه کاربرد درمان شناختی-رفتاری در آموزش و پرورش برای افزایش اعتماد به نفس دانش آموزان

اعتمادبه نفس از مولفه های کلیدی سلامت روان و عاملی تعیین کننده در موفقیت تحصیلی دانش آموزان به شمار می رود. در محیط های آموزشی، عوامل گوناگونی می توانند بر سطح اعتمادبه نفس دانش آموزان تاثیر بگذارند که شناسایی آن ها و ارائه مداخلات مناسب از اهمیت ویژه ای برخوردار است. درمان شناختی-رفتاری (CBT) به عنوان یکی از رویکردهای موثر در حوزه روان شناسی کاربردی، توان بالقوه ای برای ارتقاء اعتمادبه نفس در دانش آموزان دارد. این رویکرد با تمرکز بر اصلاح افکار منفی، بازسازی شناخت های ناکارآمد و تغییر رفتارهای غیرسازگار، به دانش آموزان کمک می کند تا برداشت دقیق تری از توانایی های خود داشته و در مواجهه با چالش های تحصیلی و اجتماعی، واکنش های موثرتری از خود نشان دهند. هدف این مقاله مروری، بررسی ابعاد نظری و کاربردی درمان شناختی-رفتاری در محیط های مدرسه ای با تمرکز بر تقویت اعتمادبه نفس دانش آموزان است. نتایج این مرور نشان می دهد که به کارگیری تکنیک های هدفمند شناختی-رفتاری، علاوه بر افزایش اعتمادبه نفس، می تواند به بهبود عملکرد تحصیلی، کاهش اضطراب، و ارتقای مهارت های اجتماعی دانش آموزان نیز منجر شود. در پایان، مقاله مجموعه ای از پیشنهادهای عملی را در اختیار معلمان، مشاوران و تصمیم گیران نظام آموزشی قرار می دهد تا زمینه بهره گیری از رویکرد CBT را در فرآیندهای یاددهی-یادگیری فراهم سازند.

کلیدواژه ها:

درمان شناختی-رفتاری ، اعتمادبه نفس ، دانش آموزان ، آموزش و پرورش ، محیط آموزشی