ارزیابی حکمرانی سرزمین با تاکید بر پویایی روابط سازمانی (منطقه پژوهش: شهرستان گچساران)

به منظور دستیابی به برنامه ریزی جامع و هماهنگ منابع و همچنین تحقق حکمرانی موثر سرزمین، تعامل و همسویی دست اندرکاران مختلف سازمانی در قالب برنامه های مدیریت مشارکتی ضروری است. هدف این پژوهش، ارزیابی حکمرانی سرزمین با تاکید بر پویایی روابط سازمانی و تحلیل انسجام سازمانی به منظور ارزیابی اثربخشی طرح های توسعه در شهرستان گچساران است. ابتدا، ۲۲ دست اندرکار سازمانی مرتبط با طرح آبادانی و پیشرفت منظومه های روستایی شناسایی و شبکه تبادل اطلاعات و همکاری بین این دست اندرکاران در دو دوره زمانی قبل و بعد از اجرای طرح بررسی شد. برای این منظور، شاخص های سطح کلان شبکه شامل تراکم، دوسویگی، انتقال یافتگی و میانگین فاصله ژئودزیک و شاخص مرکز- پیرامونی در سطح میانی شبکه با استفاده از روش تحلیل شبکه اجتماعی اندازه گیری شد. نتایج نشان دهنده روند مثبت و افزایشی در انسجام و پایداری شبکه روابط سازمانی است. به طوری که شاخص تراکم ۳/۱۴ درصد، دوسویگی ۲/۸ درصد و انتقال یافتگی ۹/۱۱ درصد نسبت به قبل از اجرای طرح افزایش یافته است. همچنین نتایج شاخص مرکز- پیرامون نشان داد که با اجرای طرح و اضافه شدن سازمان هایی مانند جهاد کشاورزی، امور آب و میراث فرهنگی و گردشگری، تعداد ذی نفعان مرکزی افزایش یافته است که نشان دهنده انعطاف پذیری و تطبیق با نیازها و شرایط جدید در فرایند توسعه است. نتایج تحلیل همبستگی نیز نشان می دهد که اجرای طرح تاثیر مثبت و معناداری بر روابط تبادل اطلاعات و همکاری بین دست اندرکاران سازمانی داشته است. پیشنهاد می شود که شبکه سازمانی در دوره های منظم ارزیابی مجدد شود تا پایداری تغییرات، به ویژه در شاخص دوسویگی شناسایی شود و به بهبود حکمرانی سرزمین کمک کند.

کلیدواژه ها:

Social network analysis ، institutional cohesion ، Social-ecological system ، Participatory management ، Gachsaran county