حکمرانی هوشمندانه در بهره برداری اکوسیستمهای مناطق بیابانی

مناطق بیابانی گستره وسیعی از سطح ایران را شامل می شود که به دلیل کم آبی، فقر خاک و نابسامانی های اقلیمی برای تولید محصولات کشاورزی محدودیت هایی ایجاد کرده اند؛ با توجه به افزایش تعداد و تنوع نیازهای جمعیت و از طرفی لزوم رسیدن به خودکفایی همه جانبه، شایسته است در این بخش از اقتصاد مقاومتی در زمینه استقلال تولید و امنیت غذایی به این عرصه وسیع توجه ویژه ای مبذول داشته و با اتخاذ شیوه های افزایش تنوع و عملکرد محصول در جهت توسعه پایدار این مناطق اقدام نمود. هرچند محدودیت های زیادی در توسعه کشت محصولات کشاورزی در مناطق بیابانی وجود دارد و ضمن اینکه بهره برداری در سایر بخش ها از جمله جاذبه های گردشگری مورد اهمیت خواهد بود؛ ولی با اتخاذ راهکارهای مناسب از جمله تعیین الگوی کشت، اجرای سیستم های آبخیزداری، افزایش راندمان انتقال و توزیع آب در مزرعه، کشت فشرده در محیط های کنترل شده و استفاده از ارقام و واریته های مقاوم به خشکی و شوری می توان برای احیا و بهره برداری از این گونه مناطق برنامه ریزی و اقدام کرد. تعریف الگویی برای احیا و بهره برداری از مناطق بیابانی که با فرهنگ، جامعه و معیشت مردم منطبق باشد و با الهام از نظام حاکم بر طبیعت منطقه و مشارکت مردم ضرورت دارد.

کلیدواژه ها:

الگوی کشت ، بیابان ، توسعه پایدار ، کشاورزی ، مشارکت مردمی