مناسبترین روش استقرار گونه های شورپسند در اراضی فوق شور حاشیه پالیا (مطالعه موردی جنوب کویر دامغان)

شناسایی روش های مناسب استقرار و معرفی گونه های مناسب جهت کاشت توام و یا خالص در راستای استفاده بهینه از عرصههای وسیع بیابانی، استفاده از رطوبت سطحی و عمقی خاک، افزایش بهرهوری از مناطق خشک و در نهایت تقویت اکوسیستم مناطق بیابانی، می تواند گام موثری در افزایش راندمان تلفیقی احیاء بیابان، تولید علوفه و حفظ اکوسیستم شکننده بیابانها باشد. با توجه به بررسی های انجام شده گونه های Atriplex verruciferum, Salsola orientalis, Atriplex canescens, Aeluropus littoralis, Aeluropus lagopoides به عنوان گونه های مقاوم به خشکی و شوری شناخته شده و توان تولید علوفه را نیز دارند. همچنین دو روش استقرار شامل کاشت معم و ل و متداول در حاشیه مرطوب کویر و کاشت با برنامه ریزی برای استفاده از رواناب جهت کاهش شوری خاک در محد وده استقرار گیاه مورد بررسی قرار گرفت. نتایج نشان داد اگر گونه های شورپسند به شکل متداول کاشته شوند قادر به استقرار نیستند. زیرا میزان شوری خاک به شدت زیاد است و در فصول خشک بیشتر میشود. اما در صورت استفاده از رواناب های فصلی امکان استقرار گونه های پرتولید و افزایش تنوع و تراکم پوشش گیاهی در حاشیه مرطوب کویرهای داخلی امکانپذیر است. احداث تورکینست بدون تراکم در عرض آبراهه های منتهی به حاشیه مرطوب کویر با عمق حداکثر ۸۰ سانتیمتر و طراحی و اجرای خروجی مناسب برای خارج شدن رواناب، شرایط را برای استقرار گونه های شورروی و مقاوم به شوری فراهم می کند.

کلیدواژه ها:

تولید علوفه ، مناطق خشک و بیابانی ، کویرهای داخلی ، گونه های شورپسند