بررسی نقش قانون حمایت از خانواده و جوانی جمعیت بر نگرش زنان سنین باروری نسبت به بارداری دراستان اصفهان در سال ۱۴۰۲

هدف: این مطالعه به بررسی نگرش زنان در سنین باروری استان اصفهان نسبت به قانون جوانی جمعیت پرداخته است. روش ها:این پژوهش مقطعی، توصیفی بر روی ۳۰۰ زن ۱۵ تا ۴۴ سال که به مراکز درمانی بهداشتی استان اصفهان در سال ۱۴۰۱-۱۴۰۲ مراجعه کرده اند، انجام شده است. نمونه گیری  به روش آسان و در دسترس و غیرتصادفی صورت گرفته و داده ها به روش آسان و در دسترس (سرشماری) و به صورت غیر تصادفی انجام شده و با استفاده از  پرسشنامه های محقق ساخته (دموگرافیک-باروری و نگرش به مشوق های فرزندآوری ) جمع آوری شد. پرسشنامه فرزندآوری شامل ۱۲ گویه با نمرات ۱۲ تا ۶۰ بود. تحلیل داده ها با نرم افزار SPSS نسخه ۲۲ و استفاده از آمار توصیفی (میانگین و توزیع فراوانی) و آزمون های Anova و ضریب همبستگی اسپیرمن انجام گرفت. نتایج:میانگین نمره کلی نگرش به فرزندآوری ۳۹.۸ بود (حداقل ۱۲، حداکثر ۵۵) و میانگین سن زنان ۳۰.۰۲ سال بود. ۳۷ درصد زنان مشکلات اقتصادی را به عنوان مانع اصلی فرزندآوری معرفی کردند، درحالی که مشکلات تحصیلی والدین ۸ درصد و مشکلات طبی ۴ درصد تاثیر داشت. همبستگی مثبت معناداری بین نگرش به مشوق های فرزندآوری و تمایل به بارداری وجود داشت. بالاترین همبستگی با مشوق تسهیلاتمالی (r=۰.۷۲۴, p=۰.۰۰۱) و کمترین با مشوق سبد رایگان غذایی بود (r=۰.۵۹۸, p=۰.۰۰۱). نتیجه گیری:قانون حمایت از خانواده و جوانی جمعیت نگرش مثبت زنان نسبت به بارداری را در اصفهان تقویت کرده است. این قانون با ارائه تسهیلات مالی و حمایتی، به ویژه در کاهش هزینه های زندگی، تاثیر مثبتی در بهبود نگرش ها داشته است؛ اما مشکلات اقتصادی همچنان مانع اصلی است.

کلیدواژه ها:

Reproductive Behavior ، Fertility Incentives ، Socioeconomic Factors ، رفتار باروری ، مشوق های باروری ، عوامل اجتماعی اقتصادی