روابط علی اضطراب ریاضی بر پایه خودپنداشت ریاضی و اشتیاق تحصیلی با تاکید بر نقش میانجی راهبردهای یادگیری

اضطراب ریاضی، به عنوان یکی از عوامل بازدارنده یادگیری ریاضیات امروزه مورد توجه بسیاری از روان شناسان آموزشی و شناختی قرارگرفته است. هدف ازاین مطالعه بررسی روابط ساختاری اضطراب ریاضی برپایه خودپنداشت ریاضی و اشتیاق تحصیلی با تاکید بر نقش میانجی راهبردهای یادگیری بود. روش تحقیق مطالعه همبستگی از نوع مدل معادلات ساختاری بود. جامعه آماری این تحقیق شامل کلیه دانش آموزان دختر- پسر مدارس دوره دوم متوسطه شهر ارومیه بودند که نمونه ای به حجم ۲۰۰ نفر از طریق روش نمونه گیری تصادفی خوشه ایی چند مرحله ایی انتخاب شدند. برای گردآوری داده ها از پرسشنامه خودپنداره ریاضی صدق پور و همکاران(۱۳۹۶)، مقیاس اشتیاق تحصیلی فردریکز وهمکاران(۲۰۰۴)، مقیاس اضطراب ریاضی پلاک و پارکر(۱۹۸۲) وپرسشنامه راهبردهای یادگیری داوسون و مکاینری(۲۰۰۴) استفاده شده است. نتایج تحلیل آزمون ضریب همبستگی پیرسون نشان داد که بین خودپنداره ریاضی با راهبردهای یادگیری(۵۸۳/۰-R=) و اضطراب ریاضی(۶۸۲/۰-R=)؛ و همچنین بین اشتیاق تحصیلی با راهبردهای یادگیری(۶۴۶/۰R=) و اضطراب ریاضی(۶۱۹/۰-R=) روابط متقابل معناداری وجود دارد. همچنین تمامی شاخص های برازش مدل تایید شد. به طوری که ضرایب استاندارد مسیرها نشان داد اثر مستقیم خودپنداشت ریاضی به راهبردهای یادگیری(۳۹/۰=β)؛ خودپنداشت ریاضی به اضطراب ریاضی(۴۹/۰-=β)؛ اشتیاق تحصیلی به راهبردهای یادگیری(۴۶/۰=β)؛ و اشتیاق تحصیلی به اضطراب ریاضی(۴۴/۰-=β) در سطح معنی دار می باشد. همچنین نتایج آزمون بوت استراپ نرم افزار AMOS نشان داد که اثرات غیرمستقیم خودپنداشت ریاضی و اشتیاق تحصیلی به اضطراب ریاضی از طریق راهبردهای یادگیری معنی دار است. براساس یافته های پژوهش حاضر می توان نتیجه گرفت که رابطه خودپنداشت ریاضی و اشتیاق تحصیلی با اضطراب ریاضی یک رابطه خطی ساده نیست.

کلیدواژه ها:

خودپنداشت ریاضی ، اشتیاق تحصیلی ، راهبردهای یادگیری ، اضطراب ریاضی