شوک های بهره وری غیرقابل مشاهده و تورش برآوردگرهای تابع تولید: رویکرد تابع کنترل

در صورت وجود ارتباط میان سطوح نهاده های قابل مشاهده و شوک های بهره وری غیرقابل مشاهده در تابع تولید، برآوردگرهای حداقل مربعات معمولی(OLS) اریب خواهند بود. رویکرد تابع کنترل در کنار روش های متغیرهای ابزاری(IV) و گشتاورهای تعمیم یافته(GMM) برای حل این مساله، بیشترین کاربرد را در برآورد تابع تولید دارند. در این مقاله با استفاده از داده های صنایع کارخانه ای ۳۱ استان ایران در دوره ۹۸-۱۳۹۱، تابع تولید با روش داده های پانل متعارف و تابع کنترل برآورد و مقایسه شد. یافته ها نشان می دهد برآوردگر OLS در روش های داده های پانل، ضرایب متغیرهای آزاد(نیروی کار) را بیش از حد برآورد می کند که این نتیجه با استدلال لوینسون و پترین(LP)(۲۰۰۳) همسو است. در روش های رویکرد تابع کنترل، برآوردگرهای روش وولدریج(WR) کاراتر از روش LP است. در میان الگوریتم های بهینه سازی، نتایج الگوریتم نلدر و مید(nm) از کارایی بیشتری برخوردار است. با فرض درونزایی موجودی سرمایه، یافته ها حکایت از آن داشت روش تصحیح ACF (با کنترل وابستگی تابعی نیروی کار) در مقایسه با روش LP کارایی بیشتری دارد. در نهایت استفاده از ابزارهای پانل پویا در رویکرد MR سبب افزایش کارایی برآوردگرها می شود. یافته های مقاله این موضوع را خاطر نشان می کند که وابستگی تابعی نیروی کار و درونزایی موجودی سرمایه می توانند مسائل مهمی در برآورد تابع تولید باشند که نباید از آنها غافل بود. به نظر می رسد مدل های غیرخطی GMM به طور کلی، و مدل های تابع کنترل یعنی OP، LP با تصحیح ACF و MR به طور خاص، در برآورد تابع تولید برای کنترل شوک های بهره وری غیرقابل مشاهده بایستی مدنظر قرار گیرند.

کلیدواژه ها:

تابع تولید ، شوک بهره وری ، تابع کنترل ، گشتاورهای تعمیم یافته