بررسی تاثیر یادگیری مشارکتی بر تعاملات اجتماعی و مهارت های همدلی در دانش آموزان ابتدایی

هدف از پژوهش حاضر، بررسی تاثیر روش یادگیری مشارکتی بر تعاملات اجتماعی و مهارت های همدلی در میان دانش آموزان دوره ابتدایی است. در دنیای امروز، پرورش مهارت های اجتماعی و عاطفی در کنار آموزش مفاهیم علمی و درسی از اولویت های اصلی نظام های آموزشی محسوب می شود. یادگیری مشارکتی به عنوان رویکردی فعال و دانش آموز محور، بستری برای افزایش تعامل، درک متقابل و مسئولیت پذیری گروهی در محیط های آموزشی فراهم می آورد. این پژوهش با بهره گیری از طرح شبه تجربی و استفاده از پیش آزمون و پس آزمون با گروه کنترل انجام شد. جامعه آماری شامل دانش آموزان پایه چهارم ابتدایی یکی از مدارس شهری بود که از میان آن ها ۳۰ نفر به روش نمونه گیری تصادفی انتخاب شدند و در دو گروه آزمایش و کنترل قرار گرفتند. گروه آزمایش طی ۸ هفته با روش یادگیری مشارکتی آموزش دیدند، درحالی که گروه کنترل به روش سنتی ادامه تحصیل داد. ابزار گردآوری داده ها شامل پرسشنامه تعاملات اجتماعی و مقیاس سنجش همدلی بود. نتایج تحلیل آماری نشان داد که دانش آموزان گروه آزمایش پس از مداخله، در مقایسه با گروه کنترل، به طور معناداری در ابعاد تعاملات اجتماعی و همدلی پیشرفت داشتند. این یافته ها بر نقش موثر یادگیری مشارکتی در پرورش مهارت های بین فردی و عاطفی کودکان ابتدایی تاکید دارد و ضرورت بازنگری در شیوه های سنتی آموزش و جایگزینی روش های تعاملی را گوشزد می کند.

کلیدواژه ها:

یادگیری مشارکتی ، تعامل اجتماعی ، همدلی ، آموزش ابتدایی ، مهارت های بین فردی