چگونه توانستم با ایجاد رابطه ای عاطفی و حمایتی، زمینه ساز پیشرفت تحصیلی، رفتاری و بهداشتی دانش آموزی دارای مشکلات روانی و تربیتی شوم؟ (مطالعه ی موردی: فاطمه، دانش آموز پایه دوم)

این اقدام پژوهی با هدف بررسی و بهبود وضعیت تحصیلی، روانی، رفتاری و بهداشتی یکی از دانش آموزان پایه دوم ابتدایی به نام فاطمه در مدرسه انصارالحسین (دخترانه، ناحیه ۳ تبریز) انجام گرفت. فاطمه، دختری با دو سال وقفه تحصیلی، از نظر سنی بزرگ تر از هم کلاسی های خود بود و مشکلات متعددی از جمله افت شدید تحصیلی، بی علاقگی به درس، خواب آلودگی در کلاس، پرخاشگری، عدم رعایت بهداشت فردی، انزوای اجتماعی و کمبود عزت نفس داشت. او تحت نظر روان پزشک قرار داشت و دارو مصرف می کرد، اما با وجود درمان دارویی، تغییر چشمگیری در وضعیتش حاصل نشده بود.به عنوان معلم کلاس، تلاش کردم با ایجاد رابطه ای مبتنی بر محبت، احترام، توجه فردی، اعتمادسازی، مسئولیت سپاری، هدیه های کوچک و تشویق های هدفمند، روحیه و انگیزه ی او را تقویت کنم. اقدامات حمایتی من از جمله گفتگوهای خصوصی، استفاده از جملات تاییدی و پرمهر، سپردن مسئولیت هایی مانند انتظامات، و حتی تهیه مام خوشبوکننده به صورت هدیه، موجب تغییرات چشمگیری در رفتار و عملکرد درسی فاطمه شد. او به مرور از خشونت فاصله گرفت، در روابط اجتماعی پیشرفت کرد، بهداشت فردی را رعایت نمود و در درس هایی چون خواندن، نوشتن و ریاضی، جهش قابل توجهی نشان داد. این تجربه نشان می دهد که نقش معلم، فراتر از آموزش است و توجه عاطفی و تربیتی می تواند مسیری برای شکوفایی دوباره ی کودکانی باشد که در معرض طرد اجتماعی و افت تحصیلی قرار گرفته اند.

کلیدواژه ها:

اقدام پژوهی تربیتی ، بهبود انگیزش تحصیلی ، حمایت عاطفی معلم ، تحول رفتاری ، افت تحصیلی ، توجه به دانش آموز خاص ، بلوغ زودرس ، انزوا و پرخاشگری در مدرسه ، بهداشت فردی ، ارتقای عزت نفس ، رابطه موثر معلم و دانش آموز ، روش های حمایتی در کلاس ، دختران دوره ابتدایی ، مدرسه انصارالحسین تبریز